Τρίτη, Νοεμβρίου 02, 2010

Τα περιστέρια έχουνε ψυχή...

http://thethreewishes.files.wordpress.com/2010/05/peristeri1.jpg


Τα περιστέρια είναι πολύ παράξενα όντα. Συνήθως σε αφήνουν να τα πλησιάσεις αρκετά αλλά μετά, με αυτήν την δύναμη των πουλιών, κάνουν 'φτερά'. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που αδυνατούν... Και είναι το βλέμα τους αυτό που τα κάνει λίγο πιο διαφορετικά από τα υπόλοιπα πετούμενα τ'ουρανού.

Κέντρο Αθήνας, μήνας Μάιος και η ζέστη δεν έχει -ευτυχώς- καταφτάσει. Φορτωμένος με κάποια ψώνια, προσπαθώ να μην αγκομαχώ επιστρέφοντας προς το σπίτι. Το βλέμμα καρφωμένο στο πλακόστρωτο και η ανάβαση δύσκολη. Και να, εκεί, στην εσοχή που δημιουργείται μεταξύ του τοίχου μιας πολυκατοικίας και της βιτρίνας ενός καταστήματος, ένα περιστέρι. Δεν έχει την γνωστή 'σπιρτάδα' στην όψη που συνήθως ακολουθεί όλα τα φτερωτά πλάσματα που έχουν την τόλμη να ζουν δίπλα σε αυτό το τέρας που το λεν'άνθρωπο. Κοιτάζω καλύτερα: τα φτερά του είναι στραπατσαρισμένα. Δεν μαζεύουν στην ράχη του ούτε κλείνουν επαρκώς στα πλευρά του, στη γνώριμη εικόνα που μας έχουν συνηθίσει. Κάποιο ατύχημα έριξε αυτό το περιστέρι στην σκιερή εκείνη γωνιά...

Αυτό όμως που με μαγνητίζει πιο πολύ, δεν είναι η σπασμένη φτερούγα, αλλά το βλέμμα του ζωντανού. Ένα βλέμμα από ένα σχεδόν άλλαλο πλάσμα που εκπέμπει όμως δυνατά το ακόλουθο μήνυμα: "δεν μπορώ να πετάξω, η μοίρα μου είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη... μια γάτα, ένα αυτοκίνητο... ξέρω δεν μπορείς να με βοηθήσεις, δεν μπορώ να σου ξεφύγω και δεν θα το κάνω... κάθε αρχή έχει πάντα ένα τέλος..."

Το περιστέρι στα κλάσματα του δευτερολέπτου που η αναπάντεχη συνάντησή μας, διασταύρωσε τα βλέμματά μας, πρόλαβε να μου μεταδώσει όλα όσα προηγήθηκαν. Απαισιόδοξο μήνυμα; Ίσως. Κι όμως, τόσο μα τόσο αληθινό.

Το πιο πιθανό είναι ότι τώρα, τη στιγμή αυτή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, το περιστέρι δεν είναι πια εδώ. Η ψυχή του όμως θα πλανάται στους δρόμους της Αθήνας όπως και το βλέμμα του στις σκέψεις μου...


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Σχόλιο: Η ιστορία σου με συγκίνησε. Το βλέμμα της εγκατάλειψης, της ικεσίας, της απόγνωσης. Συνειρμικά μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι «Όσο και αν κανείς προσέχει όσο και αν το κυνηγά πάντα , πάντα θα’ ναι αργά. Δεύτερη ζωή δεν έχει!» Ας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες για αυτό που έχουμε σήμερα και ας το ζήσουμε με ενθουσιασμό!

Σκέψεις: Tα περιστέρια....... Συνδέσαμε με την παιδική μας ηλικία μαζί τους γιατί τότε, 30 χρόνια πρίν, το Πεδίο του Άρεως και το Σύνταγμα ήταν οι συνήθεις χώροι για τις Κυριακάτικες βόλτες της οικογένειας. Τα περισσότερα παιδιά έριχναν ψίχουλα για να μαζευτούν γύρω τους τα περιστέρια και να τα πιάσουν. Εμένα μου άρεσε να τρέχω ξαφνικά προς το μέρος τους για να φτερουγίζουν όλα μαζί δίπλα μου και καθώς ένιωθα τον αέρα από το φτεροκόπημά τους, με κλειστά μάτια, πετούσα και εγώ για λίγα δευτερόλεπτα πάνω από την πόλη...
Τα περιστέρια, όπως και όλα τα πετούμενα, μου γενούν πρωτίστως δέος. Έχουν το πλεονέκτημα της πτήσης, γεύονται ένα αίσθημα ελευθερίας και κυριαρχίας στους αιθέρες που το ζήλευα από μικρή. Προσπαθούσα μάλιστα να το προσεγγίσω με το ποδήλατό μου κατεβαίνοντας με ορθοπεταλιά τις κατηφόρες!!!! Ως σύμβολο λοιπόν της ελευθερίας και της αθωόητας μόνο το θαυμασμό μου μπορώ να καταθέσω στην μνήμη του μικρού πρωταγωνιστή της ιστορίας σου.