Αναζητήσεις...

A dream...

2012-01-24T20:30:00.000+02:00

A dream you dream alone is only a dream.
A dream you dream together is reality.

John Lennon

Ο δικός μου ΘΒ...

2011-11-28T23:18:00.001+02:00

Πάνε πολλά χρόνια τώρα από εκείνο το απόγευμα, ίσως πάνω από 12. Ήταν η εποχή που είχα πάρει το πρώτο μου αμαξάκι και εκτός από την καθημερινή βόλτα μου στο Πανεπιστήμιο για μαθήματα και εργαστήρια, αλώνιζα γενικώς τους δρόμους.

Γυρίζοντας από τη σχολή ο δρόμος μου με έφερε στη Λεωφόρο Κηφισίας, στο ύψος των Ελληνορώσων. Προσπαθώντας λοιπόν να στρίψω από ένα στενό για να βγω στη λεωφόρο, τον είδα. Αεικίνητος όπως πάντα, με την δική του γνώριμη, καλοσυνάτη φυσιογνωμία. Ο αγαπημένος μου έλληνας ηθοποιός από την εποχή που μπορούσα να θυμηθώ. Προσπαθούσε να διασχίσει το μεγάλο δρόμο από ένα σημείο που όχι μόνο δεν υπήρχε διάβαση αλλά επιπλέον ήταν τοποθετημένο και τσιμεντένιο διαχωριστικό. Αλλά μιας και ήταν ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ -είχε διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα με τα πόδια ή με το ποδήλατό του, σε τόσες και τόσες ταινίες- δεν μπορούσε να πτοηθεί από αυτό [ήταν βέβαια και αρκετά ριψοκίνδυνος, μην ξεχνάμε και τη "στενή επαφή" που είχε με αμαξοστοιχία σε σιδηροδρομική διάβαση...].

Άνοιξα αμέσως το παράθυρο από το αυτοκινητάκι και του φώναξα: "Γεια σας Κύριε Θανάααση;".

Πώς μπορούσα να μη μιλήσω στον ένα και μοναδικό ΘΒ, έναν ΘΒ που αγαπούσε όλος ο κόσμος και γω το ίδιο; Και πώς αλλιώς να αποκαλέσεις έναν άνθρωπο που τον αισθανόσουν τον δικός σου άνθρωπο -που σε έκανε να γελάς και να κλαις με όσα βιώνε, που αντιμετώπιζε τις ίδιες δυσκολίες με όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας, και ίσως ακόμα περισσότερες, που σου μάθαινε με τον δικό του τρόπο την ιστορία αυτού του τόπου...- παρά με το μικρό του όνομα, με αυτό που όλοι τον ήξεραν. Κόμπιασα μια στιγμή, και έβαλα αυτό το 'Κύριε' μπροστά, αλλά ήταν για όλο το σεβασμό που του άρμοζε.

Εκείνος, γυρίζοντας εν κινήση, κλασικός ΘΒ, μου απάντησε: " Γειά σου παιδίιιιιιι μουουου"!

Ναι, ο μεγάλος ΘΒ, μου είχε απαντήσει και μάλιστα με το γνώριμο τρόπο του!

Αυτός, ο μεγάλος, ο αληθινός άνθρωπος. Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ και κυρίως άξιζε πολύ...

Κύριε Θανάση, ας είσαι καλά εκεί που είσαι...

--------- --------- ---------
Ο ΘΒ μπορεί να "έφυγε" αλλά είναι πάντα εδώ. Δίπλα σε όλους όσους τον χρειάζονται και τον αγαπούν. Δίπλα σε όλους όσους χρειάζονται λίγο αγνό γέλιο στην ψυχή τους. Ίσως να είναι ακόμα πιο κοντά από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από τις ταινίες του και μπορεί να μας συντροφεύει κάθε στιγμή. Ίσως αν καμιά φορά κάνουμε αυτό που ο ίδιος είχει πει ως "φανερός πράκτωρ ΘΒ 000" στο τέλος εκείνης της ταινίας, να παίρνουμε λίγο από την 'ευχή' του και την καλοσύνη του.
--------- --------- ---------

Για τον φίλο Tao...

2011-06-02T17:03:00.000+03:00

τον αληθινό Μαχητή.

Τώρα είσαι ελεύθερος...

Άλλη μια μέρα πέρασε...

2011-05-25T23:55:00.003+03:00

Bobyleva Galina http://www.outdoor-photos.com/photographer/259846/

Άλλη μια μέρα πέρασε.
Πράσινη μελάνη σε κίτρινο χαρτί.

Τρώω μια πλάκα σοκολάτας. Έξω πέφτει μια ψιλή, παγερή βροχή.

Νύχτα, το σκοτάδι είναι παντού, ακόμα και κάτω από τις 'δημοτικές' λάμπες, δίπλα στα πεύκα και τις νερατζιές.

Κόβω την σοκολάτα σε μικρές μπουκιές,
Είμαι μόνος αλλά τόσο ... Τόσο τι;
Τι είναι αυτό το κείμενο; Αλήθεια ή φαντασία;

Πριν από λίγο περπατούσα μέσα σε αυτό το ψιλόβροχο. Σκεφτόμουν πως σε λίγο θα'μουν σπίτι, πως θά τρωγα λίγη σοκολάτα και θα έπεφτα για ύπνο. Έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς την επομένη. Δηλαδή σε μερικές ώρες. Είχα αποφασίσει ποιος ήμουν και τι ήθελα να κάνω. Θα τα παρατούσα όλα: οικογένεια, φίλους, δουλειά. Θα γέμιζα την τσάντα με ένα μπλοκ, το πράσινο μολύβι και δυο πλάκες σοκολάτα. Θά παιρνα μαζί και το βιβλίο. Η τσάντα στον ώμο, μαζί με την φωτογραφική. Τα τετρακόσια κυβικά της μηχανής μου ήταν υπεραρκετά. Με τα λεφτά που είχα σηκώσει, θα είχα κάυσιμο για πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα. Διάθεση για πιο πολλά... Το κρύο και ο άερας θα ήταν οι σύντροφοί μου. Εμπειρίες στο μακρύ δρόμο και στο χαρτί.

Κάποιοι θα έκαναν πολύ καιρό να με ξανακούσουν. Οι άλλοι απλά δεν με ξέρουν.

Έσβησα το φως και άφησα το κίτρινο φύλλο να γλιστρήσει από τα χέρια μου. Έπρεπε να σηκωθώ πριν χαράξει...

The time is approaching to ...

2011-02-11T12:31:00.000+02:00

chemenv@

Τα περιστέρια έχουνε ψυχή...

2010-11-02T02:15:00.000+02:00

http://thethreewishes.files.wordpress.com/2010/05/peristeri1.jpg

Τα περιστέρια είναι πολύ παράξενα όντα. Συνήθως σε αφήνουν να τα πλησιάσεις αρκετά αλλά μετά, με αυτήν την δύναμη των πουλιών, κάνουν 'φτερά'. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που αδυνατούν... Και είναι το βλέμα τους αυτό που τα κάνει λίγο πιο διαφορετικά από τα υπόλοιπα πετούμενα τ'ουρανού.

Κέντρο Αθήνας, μήνας Μάιος και η ζέστη δεν έχει -ευτυχώς- καταφτάσει. Φορτωμένος με κάποια ψώνια, προσπαθώ να μην αγκομαχώ επιστρέφοντας προς το σπίτι. Το βλέμμα καρφωμένο στο πλακόστρωτο και η ανάβαση δύσκολη. Και να, εκεί, στην εσοχή που δημιουργείται μεταξύ του τοίχου μιας πολυκατοικίας και της βιτρίνας ενός καταστήματος, ένα περιστέρι. Δεν έχει την γνωστή 'σπιρτάδα' στην όψη που συνήθως ακολουθεί όλα τα φτερωτά πλάσματα που έχουν την τόλμη να ζουν δίπλα σε αυτό το τέρας που το λεν'άνθρωπο. Κοιτάζω καλύτερα: τα φτερά του είναι στραπατσαρισμένα. Δεν μαζεύουν στην ράχη του ούτε κλείνουν επαρκώς στα πλευρά του, στη γνώριμη εικόνα που μας έχουν συνηθίσει. Κάποιο ατύχημα έριξε αυτό το περιστέρι στην σκιερή εκείνη γωνιά...

Αυτό όμως που με μαγνητίζει πιο πολύ, δεν είναι η σπασμένη φτερούγα, αλλά το βλέμμα του ζωντανού. Ένα βλέμμα από ένα σχεδόν άλλαλο πλάσμα που εκπέμπει όμως δυνατά το ακόλουθο μήνυμα: "δεν μπορώ να πετάξω, η μοίρα μου είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη... μια γάτα, ένα αυτοκίνητο... ξέρω δεν μπορείς να με βοηθήσεις, δεν μπορώ να σου ξεφύγω και δεν θα το κάνω... κάθε αρχή έχει πάντα ένα τέλος..."

Το περιστέρι στα κλάσματα του δευτερολέπτου που η αναπάντεχη συνάντησή μας, διασταύρωσε τα βλέμματά μας, πρόλαβε να μου μεταδώσει όλα όσα προηγήθηκαν. Απαισιόδοξο μήνυμα; Ίσως. Κι όμως, τόσο μα τόσο αληθινό.

Το πιο πιθανό είναι ότι τώρα, τη στιγμή αυτή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, το περιστέρι δεν είναι πια εδώ. Η ψυχή του όμως θα πλανάται στους δρόμους της Αθήνας όπως και το βλέμμα του στις σκέψεις μου...

Η ζωή είναι (και) αλλού...

2010-10-27T02:27:00.000+03:00

Salvador Dali, Sugar Sphinx, 1933

1997,
Διαβάζω το "Η ζωή είναι αλλού" του μεγάλου Τσέχου Μίλαν Κούντερα.

2010,
Ήρθε η ώρα να το ξαναδιαβάσω,
μα και να θυμηθώ αυτό που είχα τότε σημειώσει:

"Αν τό ποίημα είναι πραγματικό ποίημα πρέπει νά διαβαστεί κι από κάποιον άλλο.
μόνο τότε θ' αποδείξει πώς δέν είναι κρυπτογραφικό ημερολόγιο, πώς μπορεί νά ζήσει τή δική του ζωή ανεξάρτητα απ' αυτόν πού τό έχει γράψει." [εκδ.Όδυσσέας, μετάφραση από τα τσέχικα: Αντρέας Τσάκαλης]

Ναι αγαπητοί μου, το ποίημα δεν είναι ημερολόγιο εν κρυπτώ...

Στα ποιήματα λοιπόν...

Συμβουλή της ημέρας...

2010-10-10T22:31:00.000+03:00

Ποτέ μην βάζεις κάτι που θες να θυμηθείς/βρεις εύκολα, σε σημείο που είναι εύκολα προσβάσιμο... Είναι ο καλύτερος τρόπος να το έχεις "μπρος στα μάτια σου" και να μην το βρίσκεις...

(- παθώς είσαι?
- παθώς και μαθώς...! )

Μια μικρή ιστορία με σφήκες...

2010-10-10T15:51:00.003+03:00

Μικρά παιδιά ήμασταν ο αδερφός μου και γω, και ... άτακτα. Ό,τι βρίσκαμε στην βεράντα και την αυλή, δίπλα στα λουλούδια της μητέρας μου, θέλαμε να το μελετήσουμε, να το ελέγξουμε και γιατί όχι, πολλές φορές, να το εξολοθρεύσουμε.

Έτσι έγινε και με κάτι παράξενες σφήκες, που δεν ήταν σαν τις συνηθισμένες, ξέρετε εκείνες που πάνε και φτιάχνουν κάτι "χάρτινου-τύπου" φωλιές, ψηλά στις σκεπές των σπιτιών ή στους στάβλους, όταν μιλάμε για χωριό! Αυτές όμως που λέω τώρα, ήταν πιο μαύρες, με πολύ λιγότερο κίτρινο στο σώμα τους και με μια άλλη συνήθεια: αρέσκονταν να σκάβουν το χώμα από τις γλάστρες με τα λουλούδα. Τους άρεσε να κάνουν εκεί μέσα τις φωλιές τους... Είχαν και ένα παράξενο πέταγμα, σαν να αιωρούνταν με ένα διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τις άλλες σφήκες. Ένα πέταγμα που τις έκανε ευάλωτες στα συντριπτικά χτυπήματά μας, που τις οδηγούσε στο έδαφος και ... κάτω από τα παπούτσια μας...

Έτσι έγινε και εκείνο το καλοκαίρι, όταν πρωτοεμαφνίστηκαν: εμείς βαλθήκαμε να μειώσουμε δραστικά τον -μικρό είναι η αλήθεια- αριθμό τους... Τι ήθελαν στην αυλή μας;

Το καλοκαίρι πέρασε, οι σφήκες -όσες γλίτωσαν- εξαφανίστηκαν (δεν παρακολουθούσαμε και κάθε τους κίνηση, ε!), ήρθε το φθινόπωρο και μετά η ζωηφόρος άνοιξη που οδήγησε σε ένα νέο καλοκαίρι. Και μαζί σε μια νέα παρέα από σφήκες που θέλαν απεγνωσμένα να κάνουν τις φωλιές τους στις γλάστρες της μαμάς. Δυστυχία τους! Εμείς, ξέροντας τις προθέσεις τους και με την πρακτική μας εξάσκηση του προηγουμένου καλοκαιριού, ήμασταν πιο αποτελεσματικοί, πιο θανατηφόροι...

Και εκεί, ένα καλοκαιριάτικο πρωινό, με τα σχολεία κλειστά (πια) η μητέρα μου μας είδε να τις κυνηγάμε.

- "Τι κάνετε εκεί;"

- "Κυνηγάμε αυτές τις παλιόσφηκες που τρυπάνε το χώμα από τις γλάστρες σου"

- "Αφήστε τες παιδιά μου τις καημένες, αυτές μας θυμήθηκαν και ήρθαν και φέτος να φτιάξουν εδώ τις φωλιές τους"

Τι μπορούσες να πεις σε αυτό; Τι να πεις στην πιο γλυκιά μαμά του κόσμου;

Everything's Coming Up Roses

2010-08-14T20:07:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε σας, αλλά σε μένα τα πράγματα έγιναν ως εξής...

Εεεεε, συγγνώμη, δεν ήμουν καθόλου σαφής.

Καιρό τώρα ήθελα να μιλήσω, δηλαδή να γράψω, για τα ξένα τραγούδια που πρωτοάκουσα και την εντύπωση που μου έκαναν... Τότε που ήμουν παιδάκι ακόμα, την δεκαετία του 80, χωρίς να έχω καν γνώσεις αγγλικών, χωρίς να ξέρω ουσιαστικά τίποτα... Το αυτάκι μου όμως ίδρωνε, ευχάριστα!

Το λοιπόν, το πρώτο ξένο κομάτι που κατάλαβα ποιο ήταν, ποιοι το τραγουδούσαν, και μου άρεσε, ήταν το Stay the night, των Chicago.

Τώρα, μην νομίσετε ότι κατάλαβα και τι έλεγε, αλλά μιας και ήταν η εποχή που τα videoclip μεσουρανούσαν στην ελληνική τηλεόραση (ποιος ήταν ρε παιδί μου εκείνος που παρουσίαζε μια σαββατιάκη εκπομπή με ροκ μουσική, ο Γιάννης Πετρίδης ...;), μπήκα στο νόημα. Πολλά χρόνια αργότερα, έτυχε να ξανα-ακούσω το In the Army Now, από τους Status Quo και τότε συνειδητοποίησα ότι εκείνο το 'άμι νάου' που το ανεκπαίδευτο στα αγγλικά αυτί μου έπιανε, δεν ήταν άλλο από το εν λόγω τραγούδι. Μιλάμε για προ του stay the night (έτσι είναι, πας στρατό, ενηλικιώνεσαι, πιάνεις δουλειά σε συνεργείο αυτοκινήτων και ... λες στην κουκλάρα με την 442 να ... μείνει μαζί σου το βράδυ - μην χαίρεστε πονηρά, δείτε το videoclip αν δεν θυμάστε την συνέχεια!)

Για την τιμή των όπλων, μιας και πάντα θεωρούσα ότι αυτό είναι το δεύτερο ξένο που μου 'έμεινε', ας σημειώσω λοιπόν και το Wild Boys των Duran Duran με το πολύ φοβιστίκο -για την τότε ηλικία μου- videoclip!

Και μετά, το χάος. Τραγούδια, τραγούδια και άλλα τραγούδια.

Μέχρι που φτάνουμε και στο τραγούδι για το οποίο αποφάσισα να θυμηθώ και να γράψω...
Και φυσικά την ιστορία πίσω από αυτό...

Χειμώνας, 2006. Ηράκλειο Κρήτης.
Βόλτα σε ροκ-μπαράκι μαζί με καλό μου φίλο από το στρατό (να'σαι καλά ρε σύντεκνε Κώτσο) παρέα με τις αγαπημένες μας (παλιές αγάπες -που λέει και ένα ελληνικό τραγούδι- και για τους δυο μας τώρα πια). Ο DJης να δίνει ρέστα και να παίζει το ένα καλύτερο από το άλλο.

Και ξάφνου, ένα τραγούδι που μιλά κατευθείαν στην καρδιά μου. Μου θυμίζει κάτι από το παρελθόν. Ρωτάω την παρέα, κάτι 'τους λέει' και αυτούς αλλά μέχρι εκεί. Μια είναι η λύση που ακούει σε ... 2 γράμματα : DJ. Τον ρωτώ, μου λέει, τον ευχαριστώ!

Everything is coming up roses.
Black

Απλά υπέροχο! Ένα τραγούδι που σίγουρα το είχα ακούσει από τότε που βγήκε το 1987 στο πολυπουλημένο δίσκο Wonderful Life. Ένα τραγούδι που έκτοτε αγαπώ...

Δικό σας.

[Στην Chrysa D. που μια φωτογραφία της με έκανε τελικά να γράψω αυτό που τόσο καιρό δεν αποφάσιζα...]

Το μυστικό στα μάτια της

2010-05-24T03:15:00.009+03:00

El secreto de sus ojos

Αληθινή τέχνη.

Μια ιστορία για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, για τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Μια ιστορία γεμάτη αναμνήσεις μα και για τις αναμνήσεις. Μια ιστορία για την ζωή...

Κι αν όλα φαντάζουν χλιαρά ή γλυκανάλατα τότε ... λάθος: πάθος! "Όλοι έχουν ένα!"

"Το μυστικό στα μάτια της" τα έχει όλα. Και σαν αρχαιοελληνική τραγωδία σε οδηγεί εκεί: στην κάθαρση.

TEMO -> TE AMO

Ένα εισιτήριο και ένα φύλλο χαρτί...

2010-04-12T21:41:00.005+03:00

Πριν από κάμποσες ημέρες, μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω περιμένοντας το μετρό, χάζευα το εισιτήριο που είχα στα χέρια μου. Στο πίσω μέρος του, μια δήλωση μου έκανε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μάλιστα μου θύμισε μια πρακτική που είχα ακούσει –και κανα δυο φορές εφαρμόσει- τις εποχές όπου χρησιμοποιούσα τα ΜΜΜ πολύ συχνότερα (παλιάααα). Μάλιστα, ιδίως με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, η εν λόγω δήλωση μου φάνηκε ιδιαίτερα «ερεθιστική» και ιδίως με την ιδιοσυγκρασία της φυλής μας, που «του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει» (όποιο «ζυγό») μου ήρθε στο μυαλό μέχρι και να (ξανα)εφαρμόσω αυτό που το πίσω μέρος του εισιτηρίου απαγόρευε! Και για να μην διεγείρω τους πιο ... «ευρωπαίους» από εσάς, να θυμίσω πως η ακρίβεια των δρομολογίων του μετρό αποτελεί προτέρημά μόνο δικό τους: τα λεωφορεία ακόμα απέχουν από το να είναι ακριβή και στην ώρα τους (στην Θεσσαλονίκη είχα δει σε στάση ηλεκτρονική σήμανση για τον χρόνο αναμονής, και μάλιστα ήταν ακριβής, αλλά ήταν απόγευμα Κυριακής...), ενώ η ολοκλήρωση έργων όπως η δημιουργία σταθμών του Προαστιακού, με την καθυστέρησή τους όλο και περισσότερο θυμίζουν το ... Γιοφύρι της Άρτας. Να έβαζα και την αναβάθμιση των γραμμών του «ηλεκτρικού» που μας βασανίζει δεν θυμάμαι πόσο καιρό; Και φυσικά να προσθέσω και το κερασάκι της τούρτας που για ένα ποδηλάτη σαν και μένα, ακούει στο όνομα: ΜΕΤΡΟ = ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ ΕΝΤΟΣ. Τώρα γιατί ο «ηλεκτρικός» και ο Προαστιακός τα δέχονται, είναι άλλη ιστορία. Φαίνεται πως για κάποιο «μαγικό» λόγο, όταν κατεβάζεις το ποδήλατό σου στα ... υπόγεια του μετρό, αυτό μεταμορφώνεται σε επικίνδυνο όπλο. Ή ας πούμε, δεν μπορείς να δεχτείς την μεταφορά «μεταφορικού μέσου» από «μεταφορικό μέσο», που είχε πει και κάποιος σημαίνων κύριος της Αττικό Μετρό (ας είναι, δεν γνωρίζουν όλοι τα ... ferry boats!).

Εν πάσει περιπτώση, η ζωή συνεχίζεται. Και έτσι μερικές μέρες αργότερα, ανεβαίνοντας στην επιφάνεια του σταθμού «Πανεπιστήμιο», έλαβα το παρακάτω κείμενο, που χαμογελαστές μοίραζαν δυο κοπέλες.

[Κλικ πάνω στην φωτό, για να μεγαλώσει]
Το διαβάσατε; Ή μήπως έτυχε να πέσει και στα χεράκια σας;

Νομίζω ότι έχει ένα βαθύτερο νόημα, που όσοι από εμάς το ... «κουράζουν» λιγάκι, ενδεχομένως να έχει περάσει από το μυαλουδάκι τους. Το κείμενο όμως το γράφει ξεκάθαρα. Και ίσως να μην είσαι τόσο «παρτάκιας» αν δεν δίνεις το εισιτήριό σου στον άλλο –δέχομαι ότι έτσι όπως έχουμε γίνει, μπορεί να μην είμαστε ή να μην βρίσκουμε έναν συμπαθή άνθρωπο για να το δώσουμε- η σύγχρονη κοινωνία όμως εκεί μας οδηγεί: ΖΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. Δεν καταλαβαίνω γιατί να είναι έτσι τα πράγματα. Πολύ καλά το καταλαβαίνω, αλλά κάνω τον ανήξερο... Γιατί να μας επιβάλλει ο Νόμος τι να κάνουμε και τι όχι, για θέματα τόσο επουσιώδη όσο το επικυρωμένο εισιτήριό μας, όταν ο ίδιος Νόμος δεν λαμβάνει υπόψη του τους τόσους και τόσους «απόκληρους» που ζητιανεύουν εκεί γύρω από το κέντρο της Αθήνας ή κοντά σε στάσεις και σταθμούς (ή άλλες καταστάσεις που δεν θα αναλύσω εδώ, και ας αποτελέσουν "τροφή" για όλους μας). Θέλω να δώσω το 1€ του εισιτηρίου μου σε έναν άνθρωπο που κάθεται εξαθλιωμένος στην άκρη του δρόμου με απλωμένο το χέρι, ή έρχεται και μου ζητάει λεφτά όταν εγώ πίνω τον καφέ μου. Και δεν τον ενδιαφέρει εκ των προτέρων η στάση ή η απάντησή μου γιατί ο ίδιος έχει ξεγράψει την ίδια του την ύπαρξη. Και ίσως εγώ ή εσύ ή κάποιος άλλος, του δώσει. Ή να κάνει κάτι για να ελαφρύνει τέτοιες καταστάσεις. Ίσως όμως, κάποιος άλλος, που κρατάει το 1€ στο χέρι του και ετοιμάζεται να πάρει το εισιτήριό του, αν δεχόταν να πάρει ένα ήδη επικυρωμένο εισιτήριο από έναν «παράνομο» Ρομπέν των Μετρό (κυκλοφορούν ανάμεσά μας), σκεφτόταν να ελεήσει τον ζητιάνο της γωνίας. Ένα ανθρώπινο πλάσμα σαν και μας, που μάλλον ποτέ δεν θα βάλουμε τον εαυτό μας στην θέση του. Όπως ίσως και αυτός δεν είχε μπει ποτέ «εγκεφαλικά» (στο παρελθόν) στην θέση που είναι τώρα...

Δεν θα γίνει κανείς παράνομος δίνοντας ή δεχόμενος ένα ήδη επικυρωμένο εισιτήριο. ΕΛΕΟΣ! Δεν υπάρχουν παντού Κασσάνδρες και τρ ... {ακολουθεί ελεγχόμενη, και άρα απαγορευμένη ηλεκτρονικά, λέξη} [δείτε εδώ: Everything is ok!]. Από την άλλη, δεν θα γίνει κανείς πιο «παρτάκιας» μην κάνοντας τα παραπάνω. Και δεν πρόκειται να αλλάξει η ελληνική κοινωνία από την μια στιγμή στην άλλη επειδή κάποιος έβαλε ένα μήνυμα σε ένα εισιτήριο, ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. Όλα θα αλλάξουν αν βάλουμε το μυαλουδάκι μας να δουλεύει, αν «ερχόμαστε και στην θέση του άλλου» -να μια έκφραση που μάλλον όλοι έχουμε ακούσει αλλά σπάνια ή ποτέ δεν εφαρμόζουμε- και αν γίνουμε και λίγο πιο ανοικτοί προς τον συνάνθρωπο ...

Μάλλον λοιπόν, οι συντάκτες αυτού του κειμένου έκαναν καλή δουλειά και καλό είναι, πάντα στα πλαίσια της ευπρέπειας και χωρίς αφορισμούς ή παρεξηγήσιμα σημεία («καταραμένη κλιματιζόμενη έρημό τους»), να μιμούμαστε και να προωθούμε την καλυτέρευση της δική μας κοινωνίας. Γιατί τελικά είναι ΠΙΟ ΔΙΚΗ ΜΑΣ από οποιονδήποτε άλλο, είτε λέγεται Νόμος είτε Αρχή.

Καλή συνέχεια.

chemenv

...Και μια κοινωνιολογική παρατήρηση

2010-03-05T00:44:00.005+02:00

Βραδάκι. Μετρό.

Γραμμή Άγιος Αντώνιος-Άγιος Δημήτριος.

Λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων του 2009.

Κατεύθυνση από σταθμό Λαρίσσης προς Σύνταγμα. Μακάρι να μην ξέρουν την χιλιομετρική διαφορά Αθήνας-Λάρισσας οι συμπαθείς τουρίστες του συρμού, μην χάσουν τελείως τα λογικά τους με αυτό το ... Λαρίσσης!

Τα βαγόνια είναι γεμάτα, όπως και η αποβάθρα προηγουμένως. Ο αδερφός μου κατάφερε να μπει από διαφορετική πόρτα, αλλά ας είναι!

Εγώ στάθηκα με την πλάτη στραμμένη στην απέναντυ πόρτα από εκείνη της εισόδου μου. Στα αριστερά μου είναι κάποιος κύριος που δεν του δίνω ιδιαίτερη σημασία.

Ο συρμός ξεκινά γρήγορα για να σταματήσει δευτερόλεπτα μετά στο σταθμό Μεταξουργείο. Σταθμός ε, και όχι στάση. Ως λάτρης των τρένων από παιδί ποτέ δεν κάνω αυτό το λάθος.

Το τρένο ξεκινά ξανά και ο κύριος δίπλα μου σκύβει προς το μέρος μου και με ρωτά:
"Δεν δουλεύουν τα τρένα σήμερα!" παρατηρεί για την γραμμή του ΗΣΑΠ, με τα λόγια του να κρύβουν μια δόση ερώτησης.
"Ενδεχομένως", του απαντώ "μιας και χθες παρατήρησα ότι υπήρχαν έργα στη γραμμή".
Με ευχαριστεί διακριτικά.

Ο κύριος, αν και μεσήλικας, ήταν ντυμένος πολύ νεανικά ενώ δεν μπόρεσα να μην δω ένα μικρό και χρυσαφί σκουλαρίκι στο αριστερό του αυτί. Ένας πενηντάρης έφηβος;

Δεν πρόλαβα καν να 'πάω παρακάτω' αυτές μου τις σκέψεις όταν ο κύριος γυρίζει ξανά προς το μέρος μου. Το τρένο έχει ήδη μπει στην αποβάθρα του σταθμού της Ομονοίας:
"Με συγχωρείτε, και μια κοινωνιολογική παρατήρηση" μου λέει σχεδόν γελαστά, συνεχίζοντας προφανώς την σκέψη του, ύστερα από την απάντησή μου. " 'Ενδεχομένως', πόσο καιρό έχω να ακούσω αυτήν την λέξη! Είναι τελικά αυτή η ελληνική γλώσσα..."

Είπε κάτι ακόμα που, μα τα 'χίλια φρεναρίσματα', δεν μπόρεσα να ακούσω. Σαστισμένος, και θέλοντας κάτι να πω, του απαντώ:
"Έχετε δίκιο, υπάρχουν τόσες όμορφες λέξεις που δεν χρησιμοποιούμε, όπως η 'ανιδιοτέλεια' και άλλες..."
"Να είσαι γερός!" μου ανταπαντά και κατευθύνεται προς την ανοικτή πόρτα.
"Και σεις" προσπαθώ να ψελλίσω προς το πλήθος που συνωστίζεται να προλάβει την έξοδο.

Να είστε καλά.

Όμορφο πράμα και καλό...

2010-02-22T02:12:00.001+02:00

Λένε ότι όποιος αγαπάει, συγχωράει...
Και ναι, είναι αλήθεια.

Η αληθινή αγάπη γεννάει πρωτόγνωρα συναισθήματα στον άνθρωπο και πραγματικά τον αναγεννά.
Όποιος δεν συμφωνεί είτε δεν έχει αγαπήσει πραγματικά είτε "κρύβεται" από τον εαυτό του...

Στη νήσο Χάλκη δεν έχω πάει ποτέ και ίσως αυτό να μην συμβεί.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάποτε δεν την αγάπησα...
Την αγάπησα τόσο πολύ κι ας μην το κατάλαβα. Ίσως να μην το κατάλαβε και αυτή...!

Ποιος; Εγώ!

Εγώ που ποτέ μου δεν είχα ιδιαίτερη σχέση ούτε με την θάλασσα ούτε και με τα νησιά της.

Κι όμως...

Αυτή είναι όμως η ομορφιά της ζωής, το αλατοπίπερο αν θες. Αν τα βάζαμε όλα σε μια προγραμματιζούμενη μηχανή, αυτή δεν θα έκανε τίποτα παραπάνω από αυτό που κάνει και η μηχανή του κιμά: θα τα άλεθε και τελικά θα παρήγαγε το γνωστό αποτέλεσμα... Ευτυχώς όμως!
...
Η ζωή είναι διαφορετική και ενώ μπορεί και αυτή να τα κάνει όλα ... σαλάτα, μέχρι τώρα δεν έχω ιδιαίτερο παράπονο.

Οι άνθρωποι όμως έχουν μεγαλύτερη έφεση στις ... σαλάτες! Και ιδίως εμείς οι άντρες! Συνήθως δεν "πιάνουν όλων τα χέρια". Αυτό έγινε και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε κάποιο χωριό της Χάλκης - να πως σχεδόν δένουν όλα τα παραπάνω. Από το σπίτι έλειπε η μάνα, η οποία όμως είχε φροντίσει να αφήσει φαγητό, μαζί με τις απαραίτητες οδηγίες στον άντρα της -σφουγγαράς ήταν, και η ζώή στην στεριά του φάνταζε δύσκολη- ο οποίος θα αναλάμβανε το σερβίρισμα στο ασκέρι του! Τότε ήταν τα χρόνια διαφορετικά, τότε οι άνθρωποι έβλεπαν την ζωή με πιο απλή ματιά και ... έκαναν περισσότερα παιδιά!

Έλα όμως που η ανδρική φύση επικράτησε και θες από αδεξιότητα, θες για κάποιο άλλο βαθύτερο σκοπό, ο σύζυγος έκανε το λάθος: το φαγητό δεν ήταν πλέον "προς βρώσιν". Και είναι ίδιον των ανδρών "να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό" ιδίως σε αυτά που θεωρούμε γυναικεία θέματα.

Η πρόνοια όμως δεν άφησε έτσι την πολυμελή οικογένεια! Η μάνα γύρισε σπίτι νωρίτερα από όσο υπολόγιζε. Με απλές και νοικοκυρέμενες κινήσεις έφτιαξε στα γρήγορα μια ομελέτα ικανή να χορτάσει όλα τα μέλη της οικογένειάς της. Ο πατέρας, βλέποντας την επιδεξιότητα και την ευκολία με την οποία η γυναίκα του έλυσε το πρόβλημα, και με την λεβεντιά που τον διακατείχε, εξέφρασε την ευφορία του με το παρακάτω τετράστιχο που γέννησε το μυαλό του και η κρυφή ποιητική του φύση:

"Όμορφο πράμα και καλό
όπου'ναι η γυναίκα
όπου ν'αγιάσει η χέρα του
όπου την επελέκα."

Και όπως θα τελείωνε κάθε ιστορία που σέβεται τον ευατό της,
έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα...

Βαρύ καρδιακό...

2010-01-02T18:24:00.002+02:00

...

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι είναι η αγάπη?
Όχιιιιιι? Ντροπή σας! Είστε και μεγάλα παιδιά...

Άντε να κάνω μια άλλη ερώτηση:
Βλέπετε ελληνικές ταινίες?
Μην μου πείτε πάλι όχι γιατί ... θα βάλω τις φωνές!

Εν πάσει περιπτώσει, ένεκα και του ... περασμένου της ώρας
(μιας και η συγγραφή του παρόντος έγινε πολύ-αργά-μισή,
αλλά κακός ιός δεν με άφησε να το "ποστάρω")
θα σας πω εγώ. Και μάλλον όχι εγώ, αλλά ο ... Θανάσης.
Ποιος Θανάσης?

(... μη, μη χτυπάτε τον Θανάση...)

Είπαμε, να βλέπετε ελληνικές ταινίες!!

(Ένας είναι ο έλλην -ηθοποιός- Θανάσης)

Η αγάπη είναι βαρύ καρδιακό νόσημα. Τελεία και παύλα.

Μήπως θυμάστε τι λέει ο -θυμόσοφος- λαός για τους ερωτευμένους?
"Έπεσε στο κρεβάτι από έρωτα".

Εμ, γκουχου-γκουχ!
Κακά παιδιά...
Δεν μιλάω για 'αυτό' το ... "κρεβάτι",
αλλά για εκείνο του πόνου.

Ε λοιπόν, ναι.
Όποιος αγαπάει, όποιος έχει αγαπήσει πολύ -μα δεν το έχει πάθει-
ας το έχει κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού του:
αυτός που θα τον/την αρνηθεί ο έρωτάς του
μπορεί μέχρι και στο κρεβάτι να πέσει,
άρρωστος -από έρωτα- με κάποιο από τα γνωστά συμπτώματα
κάποιας από τις γνωστές αρρώστειες (πχ. πυρετό, πονοκέφαλο,
οτιδήποτε...)

Δεν έχει τύχει σε μένα, κι ας λέω ότι είμαι ρομαντικός,
έχει τύχει όμως και σας το υπογράφω!

Α, αν τυχόν τα ξέρατε τα παραπάνω και απλά σας κουράζω
τότε δεν έχω παρά να σας ευχηθώ μια Καλημέρα και

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

Άλλως,
και πάλι

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

"Μήπως υπάρχει κανένα τσιγάρο;"

2009-11-16T00:46:00.001+02:00

Είχε φύγει νωρίς από το σπίτι του, πριν καν κλείσει καλά καλά τα δεκαεφτά...

Έφταιγε ο πατριός του που τον μισούσε. Όπως όμως έκανε και αυτός. Ήταν άνθρωπος κακός ο πατριός του, πολύ σκληρός, ποτισμένος με την αλμύρα της θάλασσας και τον κίνδυνο του γκαζάδικου. Είχε χάσει και το δεξί του χέρι, κάτω από τον αγκώνα, σε κείνο το ατύχημα και για όλα έφταιγαν οι άλλοι. Και πιο πολύ ο μυξιάρης. Έτσι τον έλεγε από την πρώτη στιγμή που η μάνα του, μια ασήμαντη γυναικούλα, τον έφερε σπίτι. Σπίτι! Ευφημισμός! Αφού, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του και την αδυναμία τους να πληρώσουν τα νοίκια, τους έδιωξαν και ίσα που πρόλαβαν να βρουν εκείνη την ημιυπόγεια κάμαρα στα Καμίνια, πριν πιάσουν για τα καλά τα κρύα του χειμώνα του 89. Ο πατέρας του, ένας μικροκαμωμένος άνθρωπος, ζαρωμένος από τα χρόνια και την βιοπάλη -τσαγκάρης ήτανε- έσβησε από την παλιαρρώστια στο νοσοκομείο. Κάποιοι είπαν πως έφταιγαν οι κόλλες και τα βερνίκια που χρησιμοποιούσε απ'το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάποιοι άλλοι, το τσιγάρο, που δεν το ξεκολλούσε από τα χείλη του ολημερίς. Και κείνη, πάνω στην αγωνία της να βρει ένα στήριγμα για να τον μεγαλώσει, βρήκε τον σακάτη ναυτικό. Τον πατριό του. Και ήτανε τέτοιο το μίσος τους που θαρρείς πως είχαν χρωστούμενα από άλλες ζωές...

Τρία χρόνια άντεξε την τυραννία του πατριού. Και ένα βράδυ, ότι είχε γυρίσει από το λύκειο -τεχνικό πήγαινε μπας και μάθει καμιά τέχνη- του έκανε ένα γερό καυγά γιατί κάποιος του είχε "σφυρίξει" ότι δεν τα πήγαινε καλά με τα μαθήματα. Αυτό ήταν αλήθεια. Με τα δυσκολίας είχε βγάλει το γυμνάσιο. Είχε μείνει στον "τόπο" στην δευτέρα γυμνασίου και την πέρασε την επόμενη χρονιά, πάλι σαν μεταξεταστέος τριών μαθημάτων τον Σεπτέμβριο. Δεν τα έπαιρνε τα γράμματα, τελεία και παύλα. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό, αλλά τόλμησε ο παλιόγερος να απλώσει το χέρι πάνω του αφού πρώτα τον είχε βρίσει άσχημα. Έτσι και αυτός, του έριξε μια γροθιά στο στομάχι και έκανε το μεγάλο βήμα: έκλεισε την πόρτα πίσω του και υποσχέθηκε στον εαυτό του να μην γυρίσει πίσω ακόμα κι αν λιμοκτονούσε.

Στην αρχή βολεύτηκε σε ένα φιλαράκι του αλλά έτσι που ήταν αψής δεν άντεξε τα μισόλογα της μάνας του φίλου μετά από λίγες ημέρες... Τελικά κατέληξε να κοιμάται σε πάρκα, σε παγκάκια, στις υπόγειες διαβάσεις του ηλεκτρικού μα και όπου αλλού έβρισκε απάγκιο.

Εξαθλίωση... Έτρωγε όποτε έβρισκε, ακόμα και απ'τα σκουπίδια. Πολλές φορές ζητιάνευε στο τραίνο, κι ας έλεγε στο "λόγο" που έβγαζε εντός του βαγονιού ότι δεν ζητιανεύει αλλά δεν έχει στήριξη από κανένα και κάπως πρέπει να τα βολέψει. Και όταν έβλεπε τους επιβάτες να μην του δίνουν τίποτα, ζητούσε για παρηγοριά κανένα τσιγάρο. Μεγάλη παρηγοριά το άτιμο, κι ας έλεγαν κάποιοι πως κάνει κακό. Καίγεται για σένα, είχε πει κάποτε κάποιος σοφός.

Που θα πήγαινε αυτό; Ούτε και αυτός ήξερε. Είχε αφεθεί να τον παρασύρει η ζωή. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο: το ορμητικό ρεύμα της ζωής τον χτυπούσε όλο και πιο δυνατά στα βράχια της πραγματικότητας. Δεν είχε να περιμένει σε κάτι. Θα δεχόταν ότι κι αν ερχόταν...

Δεν αισθανόταν πια. Η καύτρα του τσιγάρου του έπεσε παγωμένη από την άκρη της γόπας. Ακόμα και αυτό είχε τελειώσει.

Πλούσιος

2009-11-15T02:22:00.003+02:00

αυτό που πρέπει να είμαι, να είσαι, να είναι, να ...

Φαντάσου να ξύπναγες κάθε μέρα και να έλεγες:

"Είμαι πλούσιος, πολύ πλούσιος, μπορώ να κάνω ότι μου περάσει από το μυαλό!"

Δηλαδή -αν όντως ήσουν πλούσιος- να το "θυμόσουν" κάθε μέρα, ούτως ώστε αυτό να μην είχε γίνει μια απλή κατάσταση που δεν προκαλεί πια κανένα ενδιαφέρον, αλλά να υφίσταται από την αρχή, συνέχεια.

Χμ, και επειδή μάλλον δεν είσαι πλούσιος, 'τέτοιος' πλούσιος (!) αλλά μπορείς να γίνεις ΄πλούσιος΄, πρέπει να είσαι κάθε μέρα.

Άρα, να ξυπνάς το κάθε σου πρωί και να σκέφτεσαι και να λες στον εαυτό σου πως είσαι ΄πλούσιος΄: υγιής, ερωτευμένος (με την γυναίκα σου, την δουλειά σου, το σπίτι σου), δυνατός και γεμάτος θέληση!

Και όντας πλούσιος, όλες οι εκφάνσεις σου να δείχνουν αυτό: τον πλούτο σου, ψυχικό και υλικό.

Ζήσε έντονα!

---

Ίσως όλα αυτά φαντάζουν απλές βλακείες ενός αιθεροβάμονα... Κι όμως πιστεύω ότι είναι η ουσία της ζωής...

Κάποια "παιδιά" που ... παραμένουν παιδιά.

2009-10-24T20:12:00.022+03:00

[μέρος πρώτον]
Εκείνο το πρωί -ήταν θυμάμαι παραμονές Χριστουγέννων του 1989- ξημέρωνε Σάββατο. Είχα κλείσει τα 12 και οι μόνες φορές που ξύπναγα μια ώρα τόσο πρωινή, ήταν γιατί θα πηγαίναμε στο χωριό. Και εκείνη την εποχή το ταξίδι μας για το χωριό ήταν ένα και το αυτό με το ταξίδι με τρένο! Αυτοκίνητο δεν είχαμε ακόμη στην οικογένειά μας, μα και όταν το αποκτήσαμε, 6 μήνες αργότερα -με τον πατέρα μου να μην έχει ακόμα δίπλωμα οδήγησης- πάλι επιλέγαμε ώρες που ο ήλιος δεν είχε ακόμα χαράξει, για να ξεκινήσουμε! Έτσι θα κάναμε και μερικές μέρες αργότερα από εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό, χοντροντυμένοι εγώ και ο αδερφός μου, περιμένοντας το τρένο στην αποβάθρα...

Αυτό όμως το πρωινό Σαββάτου, ήταν άλλη η αιτία. Μια αιτία που είχε στρογγυλοκαθίσει στην τραπεζαρία της μητέρας μου στο σαλόνι και άκουγε στο κωδικό όνομα: CPC 464. Κι αν αυτό δεν λέει κάτι στον αμύητο της δεκαετίας του '80, ίσως η προσθήκη του ονόματος Amstrad να ... βοηθά λίγο την κατάσταση!

Amstrad CPC 464, color

Ήταν ο δεύτερος χρόνος που στο σχολείο μου -το δημοτικό, που το είχα ήδη τελειώσει το προηγούμενο καλοκαίρι- είχαν ξεκινήσει μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, από μια εκπαιδευτική εταιρία (μην με ρωτάτε, δεν θυμάμαι και δεν ξέρω, ούτε ήξερα, τίποτα παραπάνω) που μαζί με τους καθηγητές έβαζε και τα ... κομπιούτερ! Γιατί αν νομίζετε πως εκείνα τα χρόνια τα σχολεία είχαν "εργαστήρια" υπολογιστών, απατάστε οικτρά. Δεν συζητάμε καν για "διείσδυση" των υπολογιστών στον οικιακό χώρο...

Σαν όνειρο θυμάμαι κάποια στιγμή, κατά την διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής μου, να ασχολούμαι με κάτι "πορτοκαλί" οθόνες σε σχολικό χώρο! Κι όμως στα 1988-89, έκανα για δυο σχολικά έτη, μαθήματα γλώσσας προγραμματισμού BASIC σε εκείνα τα "γλυκά" CPC 464 με τις πράσινες οθόνες και το 4-bit (2 έως 8, αναλόγως mode) χρώμα. Είχαμε και μια έγχρωμη βέβαια, σε σύνολο 10-15 υπολογιστών, που γύριζε κυκλικά!

Μην νομίζετε ότι παίζαμε με εκείνα τα πρωτόγονα PC, κάθε άλλο. Μάθαμε βασικές αρχές προγραμματισμού και εκτός από την εξοικίωσή μας με ένα "περιβάλλον γραμμής εντολών" και I/O με load, run, input & print, καταλήξαμε στο τέλος της δεύτερης χρονιάς να φτιάξουμε μια τηλεφωνική βάση δεδομένων και όχι μόνο, σε ψευδογραφικό περιβάλλον που όσοι έχουν ασχοληθεί με επαγγελματικές εφαρμογές γραμμένες για περιβάλλον DOS, μπορούν εύκολα να φανταστούν. Όχι ότι θέλω να "βλογήσω" τα γένια μου, αλλά στο τέλος της χρονιάς, όταν κάναμε την παρουσίαση των προγραμμάτων μας -και της προόδου μας φυσικά- στους γονείς και τους δασκάλους μας του σχολείου, ο καθηγητής μας στην Πληροφορική εμπιστεύτηκε σε μένα την παρουσίαση της βάσης. Και ήταν ο ίδιος καθηγητής που έδωσε σε μένα και τον αδερφό μου εκείνο το CPC 464 που λέγαμε ότι είχε στρογγυλοκαθίσει στην τραπεζαρία της μάνας μου! Ίσως -καλή του ώρα- είχε δει στα μάτια μου έναν έρωτα να γεννιέται για αυτά τα μηχανήματα, έναν έρωτα ζωντανό μέχρι τώρα. Ίσως όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Γιατί ο ΦΚ, μαθηματικός και πληροφορικάριος της εποχής (πληροφορικάριος, σαν να λέω λεγεωνάριος, ο αμαρτωλός...!) δεν ήταν απλά αυτό. Και πιστέψτε με, όσο και να σφίξετε το κεφάλι σας δεν θα βρείτε τι άλλο ήταν! Αν σας πω ότι την ίδια εποχή, ή λίγο αργότερα -δεν θυμάμαι καλά πια- ο αθλητικός τύπος (ναι καλά διαβάσατε) τον είχε χαρακτηρίσει τον "Ντουκαντάμ της Ελλάδος", μήπως μπαίνετε στο κόλπο; Όχιιιι; Λογικό, ούτε εγώ θα έμπαινα!

Ε, λοιπόν, ο ΦΚ, εκτός από τα προαναφερθέντα, ήταν και ο αναπληρωματικός τερματοφύλακαςτης ΑΕΚ. Καλά έχετε διαβάσει: της γνωστής Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως. Και δεν ήταν ο ΦΚ τερματοφύλακας στην δεύτερη ή τρίτη ομάδα αλλά στην βασική! Δεν θυμάμαι αν ήταν επί της πρώτης προπονητικής περιόδου του Ντούσκο, αλλά οι φίλαθλοι μπορούν να ανατρέξουν στην ... ιστορία! Τον παραπάνω τίτλο τον εισέπραξε διότι στο Κύπελλο Ελλάδος απέκρουσε τα 18 από τα 24 πέναλτυ που του εκτέλεσαν!! Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο προπονητής της ΑΕΚ προτιμούσε τον Φ για το κύπελλο. Και όπως φάνηκε, έκανε λαμπρά!

Από την άλλη μεριά, ο πατέρας μου, φανατικός αεκτζής στα νιάτα του, ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Φ. Ποιος δεν θα το έκανε στην θέση του!

Έτσι, γυρνώντας σε εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό, το CPC 464, με κασσέτα παρακαλώ για ανάγνωση και φύλαξη δεδομένων -ναι, τις κλασσικές κασσέτες που έπαιζαν τα ραδιοκασσετόφωνα που όλοι είχαμε στα αυτοκίνητά μας πριν την έλευση του οπτικού δίσκου, γνωστότερου με τον ελληνικότατο όρο CD- αποτέλεσε για μένα την πρώτη διαφορετική αιτία πρωινού ξυπνήματος μετά το χωριό! Και φυσικά τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που είχα καταδικό μου για περίπου 15 μέρες, όσες και οι διακοπές των Χριστουγέννων. Τι είπα; Καταδικό μου; Μεγάλο ψέμα! Αφού αυτός ήταν και ο λόγος που ξύπνησα τόσο πρωί: μήπως προλάβω και πιάσω την μαγική καρέκλα έμπροσθεν του μηχανήματος από τον καιροφυλακτούντα -και κοιμώμενο με το ένα μάτι ανοικτό- αδερφό μου!!

Κασσέτα, η κοινή!

Τι ωραία χρόνια...

Τι να έγινε άραγε ο κώδικας εκείνης της βάσης; Για τα τετράδια δεν το συζητώ: μάλλον το χαρτί τους θα τάισε κάποια "χαρτοφάγα" μικρόβια κάποιας χωματερής. Δεν υπήρχε ανακύκλωση τότε. Ίσως ούτε και μυαλό από μέρους μας, μιας και πετάξαμε τέτοια κειμήλια.

Θυμάμαι όμως πολύ καλά, ότι τα επόμενα χρόνια, όταν πλέον ο CPC 464 είχε γυρίσει προ πολλού στον ιδιοκτήτη του, και μεις είχαμε αγοράσει τον δικό μας υπολογιστή, έναν πράσινο CPC 6128, εξελιγμένο μοντέλο με διπλάσια μνήμη RAM -128 Kbytes, σπασμένης σε 64 + 64 K, και πάλι έχετε διαβάσει πολύ καλά γιατί άφησα τον δαίμονα του ... πληκτρολογίου να κοιμάται- και δισκέτα 3 ιντσών, προσπαθήσαμε να περάσουμε τους κώδικες της βάσης στον 6128 όχι πληκτρολογώντας -τότε υπήρχε ακόμα το τετράδιο και το list του κώδικα, αλλά σαν καλοί προγραμματιστές βαριόμασταν να πληκτρολογήσουμε- αλλά συνδέοντας ένα κοινό κασσετοφωνάκι! Όποιος έχει ακούσει εκείνους τους μεταλλικούς ήχους που έβγαζε όταν παιζόταν μια κασσέτα δεδομένων, και είναι λάτρης του αντικειμένου, μόνο με ήχους κελαηδίσματος θα μπορούσε να τους παρομοιάσει -ή ολίγον τι από Terminator II... Α, και κάτι άκομα: η σύνδεση ενός κασσετοφώνου σε ένα υπολογιστή, μη περαστεί απλά ως ένα "πλαγκάρισμα" σύγχρονου USB! Γιατί δεν ήταν τέτοια. Η όλη απόπειρα έγινε στο σπίτι του καλού μας φίλου ΘΜ, με τον οποίο είχαμε δεθεί στα μαθήματα της BASIC και ο οποίος είχε μολυνθεί από το ίδιο μικρόβιο (μάλιστα ήταν τέτοια η έκταση της μόλυνσης του που σήμερα διδάσκει τη χρήση Η/Υ σε φοιτητές μόδας σε Πανεπιστήμιο της Γηραιάς Αλβιώνας!).

Amstrad CPC 6128, color, με όλα τα καλούδια!

Η 3 ιντσών δισκετούλα (παραμένει ακόμα στα συτράρια μου...)

Από εκεί και πέρα κώδικας και τετράδια αγνοούνται - όπως τόσοι και τόσοι άλλοι κώδικες... Ο 6128 δώθηκε σε ξάδερφό μου, από τον οποίο τελείως πρόσφατα έμαθα ότι ... ανακυκλώθηκε. Ίσα που κρατήθηκα και δεν τον ανακύκλωσα και αυτόν. Έχω κάνει όμως και γω αντίστοιχα λάθη...

O Spectrum ZX+2 του ΓΤ

Την ίδια περίπου εποχή ένας άλλος καλός μου φίλος, ο ΓΤ, μυήθηκε στα μυστικά των υπολογιστών από έναν υπολογιστή-ορόσημο που του είχε χαρίσει ένας θείος του: ένα sinclair Spectrum. Πολύ πιο hardcore προγραμματιστής από μένα ο Γ είχε σχεδόν ξετινάξει το spectrum του. Είχε όμως ένα ακόμα χάρισμα, που ξεπερνά κατά πολύ τον χώρο των θετικών επιστημών...: κάποια στιγμή το disk drive του 6128 μου αποσυντονίστηκε. Συνηθισμένη πάθηση για εκείνα τα μηχανήματα και απαιτούσε την μεταφορά του στο service. Με απλά λόγια ο αποσυντονισμός του drive μεταφραζόταν στο μικρό όσο και οδυνηρό μήνυμα στην πράσινη οθόνη του υπολογιστή:

Drive error, disk is empty!

"Τι άδειο μωρέ" ήθελα να φωνάξω στον υπολογιστή μου. Καμία απόκριση δεν θα λάβαινα φυσικά, ούτε από αυτόν ούτε κυρίως από το drive του. Περιττεύει να πω ότι όσο κι αν προσπάθησα με τα κατσαβίδια μου να φτιάξω εγώ την βλάβη -κατά την προσφιλή μου συνηθεία να ανοίγω μηχανήματα, από φωτογραφικές μηχανές μέχρι ρολόγια και άλλα, όπως έχω αναφέρει και άλλοτε- το αποτέλεσμα ήταν ένα γαλλικό ζερό! Και τότε, ένα μεσημέρι που ο Γ με είχε επισκεφθεί στο σπίτι μου, έκανε το θαύμα του: "χάιδεψε" το μηχάνημα στο "πονεμένο" του σημείο, του είπε και δυο λόγια παρηγοριάς και εκείνο δούλεψε. Ίσως νομίζεις ότι σε έχω "φλομώσει" στο ψέμα με το παρόν κείμενό μου, αλλά δεν είναι παρά η αλήθεια και μόνο η αλήθεια (δίχως φόβο αλλά με πολύ πάθος...). Ο Γ είχε κάνει το drive για κείνη την μια και μοναδική φορά να δουλέψει. Το drive φόρτωσε την δισκέτα: τόσο απλά! Μόνο παρουσία του. Μια ώρα αργότερα, όταν ο Γ έφυγε, το drive σίγησε μια για πάντα (ή καλύτερα, μέχρι της επιστροφής του από το service).

Τα χρόνια κύλησαν και εκείνοι οι 8-bit υπολογιστές άρχισαν να σβήνουν. Όχι ότι είχαν δώσει το full των δυνατοτήτων τους -ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι σήμερα με την "έξαρση" των Linux, κάποιοι 'παλαβοί' έχουν φτιάξει νέο λειτουργικό για CPCs, το FutureOS και συνεχίζουν ακάθεκτοι ή για όσους παίζουν ακόμα με 6128 σε ... emulators!- αλλά έτσι είναι με την τεχνολογία που καλπάζει. Αρχές Λυκείου για μας -εκεί γύρω στα 1992- και οι Commodore Amiga & Atari ST είχαν κάνει ήδη την εμφάνισή τους. Τα 16-bits έτριζαν τα αστραφτερά τους δόντια ή chips -για να κρατήσουμε και τα προσχήματα- στα γερασμένα Amstrad & Spectrum. Ήταν η εποχή που τα καλοκαίρια διαβάζαμε PIXEL (και USER) και ονειρευόμασταν την Amiga που ερχόταν! Ο ΓΤ προνοητικότατος, απέφυγε τα θέλγητρα της και υπερπηδώντας τα από καιρούς υπαρκτά IBM συμβατά -όπως λέγοταν τότε ό,τι έτρεχε ... microsoft DOS, και όχι μόνο- με την 808x τεχνολογία, αγόρασε ένα καινούριο IBM συμβατό 80286, ίσως γιατί θα το χρησιμοποιούσαν και στην δουλειά του πατέρα του. Ακόμα θυμάμαι να παίζει ένα flight simulator με 16 χρώματα: μαγεία! Ήταν και η πρώτη φορά που έβλεπα ... εξομοίωση!

Amiga 600. Δεν φαίνεται η οθόνη!

Εγώ και ο αδερφός μου πήραμε την Amiga 600, μια πιο compact και ανανεωμένη αδερφή της 500άρας, ενώ ο ΘΜ απέκτησε το μοναδικό για την εποχή του Amiga CDTV, ένα από τα πρώτα PC με CDROM και ασύρματο τηλεχειριστήριο, αφού μπορούσε να δουλέψει και ως CD player ανεξάρτητα! Ακόμα και όταν βγήκαν τα 80386, οι Amigες πλεονεκτούσαν. Και προτιμούνταν από τους επαγγελματίες του χώρου της επεξεργασίας εικόνας, ήχου και βίντεο. Μιλάμε ακόμα και για μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς, ε;

Για μας, ήταν χρονική ευκαιρία για ατελείωτες ώρες gaming. Πέραν αυτού αξιοποιούσαμε και την περιέργειά μας -πρώιμη επιστημονική θα την έλεγα, κρίνοντας από το τώρα- με προγράμματα από το Public Domain, που βρίσκαμε στις συνοδευτικές δισκέτες (τριπλού φορμάτ, όπως διατυμπάνιζαν, Amiga-Atari-PC) του USER -το PIXEL δεν θυμάμαι αν είχε- ή αγοράζαμε σπασμένα από τα ημιπαράνομα "πατάρια" στα μαγαζιά πέριξ της Στουρνάρη. Ημιπαράνομα διότι, αν και τα μαγαζιά ήταν καθόλα νόμιμα, η πώληση σπασμένων προγραμμάτων απαγορευόταν -τότε και τώρα- και το "ημι" πηγαίνει σε εμάς κατά το σχήμα: μισή ντροπή δική τους, μισή δική μας. Όπου ντροπή βάλε παρανομία...! Ακόμα θυμάμαι λοιπόν εκείνο το πρόγραμμα που "έφτιαχνε τοπία" με 75% γη, 15% ουρανό και το υπόλοιπο υδάτινο στοιχείο. Αυτό που σήμερα μπορείτε να βρείτε για όλες τις διανομές Linux ως xmountains!

συνεχίζεται...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

2009-10-24T01:37:00.010+03:00

Κάνε ένα καλό στην φωτογραφική σου μηχανή:
πάρτης ένα τρίποδο...

Η φωτογραφική μου μηχανή (μετά την πώληση της Nikon) με το δώρο τριποδό της.

Θυμάμαι -ή για να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι καλά- την εποχή που μια γιαγιά μου, η αδερφή της μάνας του πατέρα μου, η γιαγιά με το παράξενο όνομα όπως την είχα τότε στο μικρό μου κεφάλι, η Νίκα, ούσα εξόριστη ακόμα στην Σοβιετική Ένωση (*), μου είχε φέρει ως δώρο σε μια επίσκεψή της εδώ στην πατρίδα, μια φωτογραφική μηχανή. Αχνά θυμάμαι πως έμοιαζε με -αυτό που σήμερα θα λέγαμε- reflex, κοινώς μια φωτογραφική μηχανή με ξεχωριστό φακό, εναλλασσόμενο δηλαδή και τα ρέστα. Πρέπει να ήταν από κείνες τις ρώσσικες μηχανές που είχα φέρει μαζί τους όλοι εκείνοι οι ελληνοπόντιοι -κάποιοι ίσως ρωσοπόντιοι- όταν επέστρεψαν και αυτοί στην πατρίδα με το μεγάλο κύμα επιστροφής Ποντίων στα τέλη του 80, αρχές 90. Τότε δηλαδή που έβλεπες την οδό Αθηνάς γεμάτη από ανθρώπους, νεοφερμένους και ντυμένους με παράξενα και φτωχικά ρούχα, συνήθως μαζί με τις γυναίκες τους, κάτι χοντρές κυρίες, ακριβώς αυτές που έχουμε στο μυαλό μας ως γριές ρωσσίδες, με μεγάλα χρυσά σκουλαρίκια, να πουλούν -ίσως το βιός τους που απαρτίζοταν από- πολλές φωτογραφικές μηχανές, μπάμπουσκες και άλλα διακοσμητικά είδη και άπειρα κουταλοπείρουνα...

Γιατί επέλεξε να φέρει η Νίκα μια φωτογραφική μηχανή και περισσότερο να την δώσει σε μένα, ούτε το έμαθα, ούτε και θα το μάθω. Στο αδερφό μου είχε φέρει ένα παιχνίδι, ένα παιδικό παιχνίδι και τίποτα παραπάνω, αν και ήταν κάτι που δεν θα το έβρισκες με τίποτα ακόμα κι αν γύριζες όλα τα παιχνιδάδικα της επικράτειας. Δεν ξέρω τι έφερε στα άλλα, τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου, πάντως εγώ πήρα την μηχανή.

Μια φωτογραφική μηχανή, καταλαβαίνεις;

Μια σαν την παρακάτω (ξαναλέω όμως, ήταν ρώσσικη και όχι Canon).

Δεν θυμάμαι ούτε να φωτογράφησα, ούτε να εμφάνισα ποτέ κάτι από εκείνη την μηχανή. Ίσως το έκαναν οι γονείς μου και κάποιες παλιές φωτογραφίες μας, από καιρό ξεχασμένες στα οικογενειακά albums, να ήταν από αυτήν. Ήμουν μικρός, το τονίζω! Πέντε, έξι, εφτά. Ίσως ούτε καν τόσο.

Αυτό που θυμάμαι όμως με σιγουριά είναι πως η αφεντιά μου "έβγαλε τα μάτια" αυτής της ρώσσικης μηχανής. Κάτι μου λέει πώς ήταν από τα πρώτα πράγματα που χάλασα, αλλά εδώ δεν παίρνω όρκο. Από μικρός είχα μεγάλη έφεση στο χάλασμα. Δεν ήταν μια εσωτερική, στείρα ανάγκη για καταστροφή. Δεν υπήρξα "μπαχαλάκιας", για να κάνω χρήση του σημερινού δόκιμου όρου. Η αναζήτηση και η ανακάλυψη ήταν στο αίμα μου. Πώς δουλεύει αυτό; Τι έχει μέσα και το κάνει να ... κάνει ό,τι κάνει; Αυτό με έκαιγε και μαζί αποτέφρωνε και όλα τα άλλα! Θυμάμαι πλην της μηχανής, είχαν περάσει από τα στυγερά μου χέρια και κατσαβίδια, ζυγαριές, ρολόγια, παλιά παιχνίδια και λοιπές συσκευές που άνοιγαν 'μονόδρομα' προς την καταστροφή τους. Προσπαθούσα, φιλότιμα οφείλω να πω, να ξανακλείσω ό,τι είχα εγχειρίσει, αλλά όλες τις φορές δεν τα κατάφερνα. Κομμάτια περίσσευαν, βίδες χανόντουσαν και πραγματάκια έσπαγαν. Την ίδια τύχη είχε και η μηχανή...

Μέχρι που τα χρόνια πέρασαν και μια ωραία καλοκαιρινή μεσημβρία "έφτιαξα" το πρώτο μου ... δεν θυμάμαι τι! Απλά ξαναμπήκαν όλα μέσα και συνέχισε να επιτελεί τον αρχικό σκοπό ύπρξής του. Ίσως να είχε κάποιο παραμένον κουσούρι, αλλά ήκιστο. Δούλευε!

Τι άλλο έμεινε από τότε; Η αγάπη μου για τις μηχανές και την φωτογραφία! Από την στιγμή που πήρα την πρώτη ψηφιακή μου, μια εποχή που πλέον ήμουν σχετικά ανεξάρτητος και κυρίως συνειδητοποίησα 'τι εστί φωτογραφία', έβγαλα πραγματικά το άχτι μου. Και συνεχίζω: μ'αρέσει να φωτογραφίζω ή αν θες να σκέφτομαι πιθανές φωτογραφίες. Να σκέφτομαι με κάδρα. Να σκέφτομαι φωτογραφικές μηχανές. Και πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι -ίσως- για αυτό μπορεί να ευθύνεται εκείνη η φωτογραφική που μου χάρισε η γιαγιά Νίκα. Και την ευχαριστώ!

Μια φωτογραφία, με μένα να ... φωτογραφίζω!

Που κολλάει όμως το τρίποδο; Η τριβή με τις φωτογραφίες και με το σχετικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, μα κυρίως και με την ιστορία της φωτογραφίας -και εδώ οφείλω να ευχαριστήσω την Λ για το πάρα πολύ καλό λεύκωμα του ανθρώπου που πρωτοανέβηκε στην κορυφή του Ολύμπου, του ελβετού φωτογράφου Φρεντ Μπουασονάς (**)- με δίδαξε ότι η σωστή φωτογραφία και η ουσία της ίδιας της φωτογραφικής μηχανής είναι άρρηκτα δεμένη με εκείνο το εργαλείο που ... την στηρίζει.

Τελικά, αν θες να πας τις φωτογραφικές σου αναζητήσεις βήματα παρακάτω, οφείλεις να πάρεις στην μηχανή σου ένα τρίποδο. Όχι ακριβό. Καλό θα ήταν να παίρναμε ακριβά τρίποδα, όπως και φωτογραφικές μηχανές, αλλά ... μπορούμε και χωρίς αυτά, μπορούμε και με αυτά που έχουμε. Μπορούμε και με φθηνά. Και πλέον ένα τρίποδο δεν κοστίζει παραπάνω από μια κάρτα μνήμης!

Θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις την φωτογραφία, τα θέματά σου, τις τεχνικές σου. Ένα απλό πράγμα, με τρία πόδια!

(*) Πολλοί συμπατριώτες μας αριστεροί, πέρασαν στο ανατολικό μπλοκ κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, για να αποφύγουν αντίποινα των άλλων συμπατριωτών μας, των δεξιών, ή γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή, όντας κυνηγημένοι από τους τελευταίους. Το ζήτημα της επιστροφής αυτών των ανθρώπων λύθηκε επί του πατρός του σημερινού πρωθυπουργού, μα δεν θυμάμαι σε ποια από τις δυο τετραετίες του. Έτσι επέστρεψε η Νίκα...

(**) Ο Φρεντ Μπουασονάς, σε συνεργασία με τον χημικό αδερφό του, ανέπτυξε ένα είδος φίλμ, εκεί πριν από το τέλος του 19ου αιώνα, όπου κατά την εμφάνισή του δεν απαιτούνταν ο επιχρωματισμός για τον διαχωρισμό του λευκού των χιονοσκεπών βουνών από το γαλάζιο του ουρανού. Είναι διάσημη η πρώτη τέτοια φωτογραφία του που δείχνει τις Άλπεις χωρίς το ... photoshop της εποχής!

Θυμός - θλίψη - γαϊδουριά - ... "τομάρια"

2009-10-06T00:53:00.030+03:00

Πριν από κάμποσους μήνες, πήρα τον σκύλο μου ένα απογευματάκι και σκέφτηκα να κάνουμε μια βόλτα.

Ο πατέρας μου με προειδοποίησε ότι σε μια περιοχή λίγο παρακάτω, σε σημείο που πηγαίνω με το σκυλί, άκουσε ότι κάποιου ο σκύλος αφού έφαγε κόκκαλα που βρήκε πεταμένα παραδίπλα (αγαπημένη συνήθεια των σκυλιών χορτάτων και νηστικών, να δοκιμάζουν ό,τι βρίσκουν) πέθανε σε δευτερόλεπτα.

Φόλα, σκέφτηκα.

Ξεκινήσαμε για την βόλτα και λίγο παρακάτω είδα καρφωμένη πάνω σε ξύλινη κολώνα του ΟΤΕ αυτό το γεμάτο πόνο και θυμό ξύλινο τελάρο :

Καθαρογράφω και ορθογραφώ το κείμενο:

"Στις 11/11/2008 και 9/11/2008
ΤΟΜΑΡΙΑ
Εσείς που ρίξατε τα κόκκαλα με το
δηλητήριο εδώ κάτω
να σας ξεραθούν και τα 2 χέρια και τα
πόδια. Να νεκροφιλήσετετα παιδιά σας
Ποτέ να μην χαρείτε
Να κάνετε (?)! Αυτή είναι
η κατάρα μου."

Στεναχωρήθηκα γιατί νιώθω το δέσιμο που μπορεί να είχε αυτός ο άνθρωπος με τον σκύλο του - δεν τον έχουν ονομάσει αδίκως τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου. Στεναχωρήθηκα γιατί έβαλα τον εαυτό μου στη θέση αυτού του ανθρώπου.
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε αλλά εγώ νιώθω ότι αυτό που έχασε αυτός ο άνθρωπος πρέπει να ήταν πολύ σημαντικό γιαυτόν - σαν να ήταν παιδί του...

Θα μου πείτε ότι τα λόγια του είναι πολύ σκληρά, θα συμφωνήσω. Αλλά αν κρίνουμε τον τρόπο που γράφει αλλά κυρίως το γεγονός ότι προχώρησε στην ανάρτηση αυτής της αυτοσχέδιας πινακίδας, δεν μπορούμε παρά να τον συλλυπηθούμε... Ίσως γιαυτόν τον άνθρωπο όλος ο κόσμος ήταν αυτός ο σκύλος.
Και αν σου παίρνουν το μόνο πράγμα που έχεις στην ζωή, τότε ...

Δεν θέλω να μου συμβεί ποτέ, δεν θέλω να συμβεί ούτε στον εχθρό μου.

Είμαστε τελικά ... τι να πω.

Προφανώς ο άνθρωπος που έριξε την φόλα -αν δεχθούμε ότι δεν είναι κάποια διεστραμμένη προσωπικότητα που αρέσκεται σε τέτοιου είδους πράξεις- μπορεί να είναι ένας απλός καθημερινός τύπος που δεν του αρέσουν τα ζώα και η αναγκαστική βρωμιά που τα περιβάλλει.

Είμαστε και μεις οι ιδιοκτήτες ζώων -τις πιο πολλές φορές- πιο ΖΩΑ από τους τετράποδους φίλους μας.
Τα αφήνουμε να κοπρίζουν όπου βρουν και ... κάνουμε την πάπια. Δηλαδή οι Ευρωπαίοι που έχουν την σακουλίτσα μαζί τους είναι βλάκες...; Και μεις φυσικά οι έξυπνοι...

Ας βάζουμε όλοι το μυαλό μας να σκέφτεται -μην αποχαυνωνόμαστε μόνο στην TV- και να ερχόμαστε λίγο και στη θέση του άλλου: είτε έχουμε εμείς τον σκύλο, είτε είμαστε εμείς οι αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι.

Αν γινόταν αυτό στην παραπάνω περίπτωση κανείς δεν θα είχε χαλάσει την ζαχαρένια του, όλοι θα έκαναν το κέφι τους και θα υπήρχε λιγότερος πόνος και πιο πολύ ανθρωπιά.

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να ανεβάσω αυτό το γεγονός αλλά όλο κάτι στράβωνε με την φωτογραφία.
Να που ήρθε η ώρα...

Παλιό ημερολόγιο...

2009-09-29T00:39:00.007+03:00

Αναζητώντας, βρήκα ένα παλιό μου ημερολόγιο,
εκείνο που στη ράχη του έγραφε 1999...

Σ'αγαπώ δεν σημαίνει
θέλω να μ'αγαπάς,
αλλά θέλω να κάνω τον κόσμο σου
ίδιο με τον παράδεισο,
για να δεις τι όμορφο θέαμα
βλέπουν τα μάτια μου
όταν σ'αντικρύζω.

Κάπου αλλού, είχα σημειώσει
το παρακάτω χαριτωμένο "ποιηματάκι"
που μου είχαν δώσει
και το οποίο μάλλον θα χαρείτε
πιότερο αν είστε ...
χημικοί!

Χημικός Έρωτας

Ένα άτομο υδρογόνο
ένα άζωτο αγαπούσε
στο παράθυρο του πόνου
στην καλή του τραγουδούσε:
"Ο πυρήνας μου για σένα
ηλεκτρόνια τραβάει
κι έτσι τώρα απεγνωσμένα
τα δικά σου αναζητάει.
Πρώτη μου φορά σε είδα
σ'ένα μόριο αμμωνίας.
Δεν μου έδινες ελπίδες
κι έτσι ζω στην αγωνία.
Μα αν δεν μ'αγαπήσεις
οξυγόνο θα κρατήσω
κι αν μονάχο μου μ'αφήσεις
στο νερό θ'αυτοκτονήσω"

Καληνύχτα...

Τι είναι ο έρωτας ...

2009-09-14T16:55:00.005+03:00

27 Μαϊου 2009,
[λίγο μετά τα μεσάνυχτα]

Τι είναι ο έρωτας τελικά;

"Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει,
και απ'την μια στιγμή στην άλλη,
κει που φίλαγες εκείνη,
τώρα αγαπάς την άλλη,
στην παλιοζωή...
στην παλιοζωή."

Αυτό τραγουδούσε άλλοτε μεγάλος έλληνας ηθοποιός
και σταρ της εποχής εκείνης,
που τώρα έχει αφήσει τα εγκόσμια.
Και είχε πολύ μεγάλο δίκιο.

Και ίσως να μην αγαπάς τώρα την άλλη
αλλά -εν πάσει περιπτώση- 'πάει' και ... εκείνη.

Τι είναι η ζωή και τι ο έρωτας;

Από το τίποτα φτιάχνουν κάτι,
κάτι ή τα πάντα;

Ζωοποιός ο έρωτας, καλά το είχαν καταλάβει οι αρχαίοι!
Ζωοποιός αφού δίνει δύναμη να συνεχίσεις,
δύναμη να γελάσεις ή και να κλάψεις,
ακόμα και να τσακωθείς.
Και πάνω από όλα σου δίνει ευκαιρίες:
ευκαιρίες να μάθεις.
Να μάθεις πολλά πράγματα
και ίσως να μάθεις λίγο καλύτερα τον δικο σου εαυτό.

Καμιά φορά μπορεί να σου φαίνεται παράξενο αυτό
το παιχνίδι της ζωής και του έρωτα,
αλλά έτσι είναι: όσο πιο γρήγορα το αποδεχθείς
τόσο το καλύτερο για σένα και για όλους!

Ζήσε την ζωή σου όπως έρχεται,
δεν μπορείς παρά να αλλάξεις μόνο
τον εαυτό σου. Άλλαξέ τον προς το καλύτερο
και ζήσε τον έρωτα και την ζωή.

Και όποιος θέλει ας σ'αγαπήσει!!

Ένα παλιό ... ποίημα

2009-09-09T23:45:00.007+03:00

Δεν έκλαψα που χωρίσαμε.
Ίσως γιατί δεν χωρίσαμε τώρα.
Αλλά εδώ και πολύ καιρό.

...Έκλαιγα όλο το καλοκαίρι,
όταν ήμουν μόνος μου και κάτι,
το οτιδήποτε,
σε θύμιζε.

Έκλαιγα έτσι απλά.
Όπως μόνο εσύ ήξερες ότι εγώ κλαίω.
Βουρκωτά!

Μου λείπεις; Δεν απαντώ,
γιατί απλά αποφεύγω να το κάνω στον εαυτό μου.

Σε σκέφτομαι; Αυτό, ξέρεις,
το αποφεύγεις πολύ πιο δύσκολα.

Σε ψάχνω; Πολύ σπάνια.
Τόσο σπάνια όταν δεν καταφέρνω
να μην απαντήσω σε μένα,
και το εύκολα νικά το δύσκολα.

Mα έτσι δεν συμβαίνει σχεδόν πάντοτε;

...Ένας μήνας και δύο μέρες.

Σ'αγαπώ;
Πολύ λίγο.

γραμμένο πολύ παλιά,
τόσο παλιά που οι θύμησες του τότε
έχουν σχεδόν χαθεί...

Να λοιπόν που κάποια πράγματα φτάνουν στο τέλος τους ...

2009-09-08T11:32:00.010+03:00

...όπως και άλλα του παρελθόντος που έκλεισαν το κύκλο τους το 2009

'Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού' ενά ρητό που βρίσκει αναντίρρητα εφαρμογή!

Βέβαια η διάρκεια της μονιμότητας και η αίσθηση -που έχουμε- για το προσωρινό είναι υποκειμενικά: μπορεί να ισχύει το ρητό αλλά θα έρθει η ώρα που το μόνιμο θα γίνει παρελθόν και μια νέα αλλαγή θα έρθει στη ζωή μας!

Και χωρίς να επεκταθώ, είμαι στην ευχάριστο θέση να ανακοινώσω -από το βήμα αυτού του blog- πως αυτό που ξεκίνησα ως προσωρινό την πρώτη εργάσιμο του 2006 -και τότε εννοούσα ως 'προσωρινό' μια περίοδο 4 έως 9 μηνών- και οι "συνθήκες"(*) το μετέτρεψαν σε μόνιμο, θα δώσει την θέση του σε κάτι άλλο...!

Τι είναι αυτό το άλλο δεν ξέρω, αν και κάποιες σκέψεις κυοφορούνται εντός του εγκεφάλου μου ο οποίος, σαν μια άλλη κάλπη γκαστρωμένη (οι εκλογές είναι κοντά σύντροφοι...), περιμένει ότι η αλλαγή θα είναι για καλό!

Και αν δεν ταιριάζει η εικόνα παραπάνω, πέραν της αισθητικής που παρέχει στο μικρό αυτό κείμενο, έχει μια ακόμη σημασία: συμβολίζει την επερχόμενη αλλαγή, μια αλλαγή που αυτή τη στιγμή μεταφράζεται στην προετοιμασία από μέρους μου της συγγραφής ενός δεύτερου άρθρου για το 'ΠτΕ' μέσω μιας εικόνας που δεν δημοσιεύτηκε στο ... πρώτο(**)!!

Με πολλές ελπίδες για την αλλαγή -'πρασίνισα' τον τόπο με τόση αλλαγή ο ... αριστερός- σας χαιρετώ.

chemenv

(*) εξιστορούνται εφόσον ζητηθεί
(**) το άρθρο στο 'ΠτΕ' παρέχεται εφόσον ζητηθεί

Στη Σκιά της Πεταλούδας

2009-09-03T23:36:00.010+03:00

Κυριακή 30 Αυγούστου 2009 (5πμ),

Όλα τα καλά τελικά συμβαίνουν τις πρώτες πρωινές ώρες! Δεν ξέρω που ... ταξιδεύει ο νους σας αλλά ένα από τα πολλά αυτά "καλά" είναι και να ολοκληρώνεις ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ.

Ναι. Τέτοιο είναι το "Στη σκιά της πεταλούδας" του Ισίδωρου Ζουργού.

Δεν είμαι -σε καμία περίπτωση- βιβλιοκριτικός, ούτε καν βιβλιοφάγος, αλλά ένας ένθερμος βιβλιόφιλος. Φυσικά αυτό δεν μου δίνει καμία εξουσιοδότηση να κρίνω, αλλά το παρόν blog είναι δικό μου και ως εκ τούτου όποιος θέλει συνεχίζει!! Μέχρι τώρα έχω διαβάσει πολλά βιβλία, μαζί και κάποια από αυτά που χαρακτηρίζονται ως ΚΛΑΣΣΙΚΑ, αλλά τόσο ΔΥΝΑΤΟ, ΜΕΣΤΟ και ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ, όχι.

Κάποτε πίστευα ότι η "Αθανασία" του Μ.Κούντερα ήταν το πραγματικό βιβλίο - και πράγματι είναι! Διαβάζοντας όμως το συγκεκριμένο βιβλίο του Ζουργού -και θα διαβάσω και τα υπόλοιπά του να έχω μια πιο σφαιρική γνώμη- θέλω να πιστεύω ότι μπορεί να γίνει ο Έλλην Κούντερα!

Δεν θέλω να μειώσω άλλους έλληνες συγγραφείς -της γενιάς μας- αλλά δεν θυμάμαι κάποιον άλλο που να με έχει αγγίξει τόσο πολύ. Ίσως η Ευγενία Φακίνου που την "ξέρω" καλά από την εφηβεία μου.

Το ιστορικό μυθιστόρημα του Ζουργού, με τους "αποτυχημένους της ζωής" φανταστικούς ήρωές του και τα ιστορικά πρόσωπα και μέρη που αναφέρει, κατάφερε με την μαεστρία του να με κρατήσει πραγματικά δεμένο και να μην θέλω να τελειώσει. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύει τον συγγραφέα με τον τρόπο που εξέφραζε τις σκέψεις του. Παρουσίαζε απλά, καθημερινά πράγματα ή σκέψεις τους με ένα τρόπο τόσο μοναδικά έξυπνο που με έκανε να ζήσω μαζί τους την "φωτιά" του εικοστού αιώνα και τελικά να βρω την λύτρωση. Μια λύτρωση που αυτοί δεν βρήκαν, όντας αποτυχημένοι -το βιβλίο είναι όπως λέει ο ίδιος ο Ζουργός, για "τους αποτυχημένους του έρωτα και του χρόνου που περνά", για τους ανθρώπους που απέτυχαν να εκπληρώσουν τα όνειρά τους και απλά έζησαν την ζώη θα πρόσθετα εγώ, και για τους πρόσφυγες- αλλά τουλάχιστον πάλεψαν και πέθαναν ως περήφανοι και Άνθρωποι.

Ελπίζω να το διαβάσετε και να νιώσετε γεμάτοι και άνθρωποι... Εύγε δάσκαλε.

chemenv

σε ευχαριστώ Ε. που μου το παραχώρησες -τότε...- και θα σου το επιστρέψω μιας και είναι ένας μικρός θησαυρός που σου ανήκει...

Believe it or not...!!

2009-07-21T02:56:00.005+03:00

part II

Α, και αυτό που βλέπετε τώρα παραπάνω, είναι τι γίνεται εάν αφήσεις την μηχανή σου να "γράψει" για 20 sec με ISO-80, πάντα στα 15x.

Τελικά γυρίζει γρήγορα η Γη μας!!

Believe it or not...!

2009-07-21T02:41:00.007+03:00

part I

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου δημιουργικό άτομο -τουλάχιστον τόσο δημιουργικό όσο θα ήθελα να ήμουν... Βέβαια, και η δημιουργικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά πολύ ψάξιμο και "ξεπατίκωμα" του 'τι κάνουν οι άλλοι' με μια δόση από το ... ίδιον!!

Και επειδή είναι μάλλον "αργά μισή" και έχω και κάμποση δουλίτσα ακόμα πριν την "πέσω στο κρεβατάκι μου", ξέρετε τι είναι αυτό που βλέπετε στην εικόνα παραπάνω? Όχιιιιιι?!!!! [Όχι ρε φίλε, σιγά μην ξέρουμε τι είναι αυτές οι τρεις φωτεινές κουκίδες μέσα στη μαυρίλα...]

Believe it or not λοιπόν είναι ο -άκουσον, άκουσον- πλανήτης Δίας με 2 από τους δορυφόρους του, όπως είχα την τιμή να φωτογραφίσω με την 15x Sony DSC-H7 φωτογραφική μου μηχανή.
Α, και μην νομίσει κανείς ότι πρόκειται για την σούπερ-ντούπερ μηχανή...

Επαφίεμαι σε καλύτερες εικονες...

Και για την ... τιμή των όπλων:

χρονική έκθεση μόνο 3 δευτερολέπτων με διάφραγμα F/4,5 και ISO-800 [εστιακό μήκος 78mm]

Καλό βράδυ!

Έτσι, γιατί το είχα ανάγκη...

2009-07-04T00:43:00.005+03:00

02/06/2009, 1πμ

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, ακριβώς 13. Γρουσούζικος αριθμός θα πεις, μα τι πειράζει!

Θα'ταν τέλος τ'Απρίλη, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος -να και κάτι που έχω ξεχάσει τελικά...- και όπως ήταν αναμενόμενο δεν είχαν ξεκινήσει ακόμα οι ζέστες του καλοκαιριού που έρχοταν. Βέβαια, μια-δυο μέρες πριν, που'χαμε ανέβει στον Λυκαβητό με τα πόδια, είχαμε ιδρώσει για τα καλά. Μικρά παιδιά όμως ήμασταν τότε, 19 στα 20, δεν καταλαβαίναμε από τέτοια. Ότι είχαμε φτάσει στην Πανεπιστημιούπολη και κάτσαμε να "πούμε" τα δικά μας, σε ένα πετρότοιχο έξω από την σχολή της.

Φλεγόμουν από το πάθος να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω. Πάθος πρωτόγνωρο που είχε σιγοφουντώσει μέσα μου -για πρώτη φορά- από τον περασμένο Δεκέμβρη. Είχε παγώσει τους δυο πρώτους μήνες του νέου έτους -κρύοι ο Γενάρης και ο κουτσο-Φλέβαρος- για να ενσκύψει εντονότερο τον ανοιξιάτικο Μάρτη. Ήταν η "πρώτη" και καλύτερη άνοιξη της ζωής μου. Η αρχή των μετέπειτα "ανοίξεων". Και την φίλησα!

Εκείνη όμως δεν συμμερίζοταν την καρδιά μου: "Πολύ στο 'σορολό' δεν το'χουμε ρίξει κύριέ μου;", και εκείνο το "κύριε μου" έκρυβε πιο πολύ υποταγή παρά οτιδήποτε άλλο. Έτσι κατάλαβα τουλάχιστον κοιτάζοντας στα μάτια της.

Έτσι πίστευε και πιστεύει το μυαλό μου όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε. Κι ας πέρασαν άλλες, αληθινοί έρωτες, γεμάτα μερόνυχτα και μήνες. Εκείνος, ο πρώτος ο εφηβικός και συνάμα πλατωνικός έρωτας είναι πάντα σύντροφος στην καρδιά και το μυαλό μου...

Λίγες μέρες μετά χωρίσαμε. Τα ραδιόφωνα έπαιζαν συνέχεια το "You don't fool me" και η φωνή του αγαπημένου Freddie ήταν συντροφιά και ευκαρία για μια γερή δόση κλάμματος! Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμα την αναζωογονητική του δύναμη. Ας είναι καλά οι φίλοι μου που τα τράβηξαν όλα!!

Κι όμως σήμερα ήρθα λίγο από την μεριά της ...

{λείπει κείμενο που θα σας αποσταλλεί εφόσον το ζητήσετε και φυσικά αν ... εγκριθεί το αίτημά σας ...!! }

Ίσως αναρωτηθείς αν αυτό μου συμβαίνει πρώτη φορά μετά από τα 13 αυτά χρόνια.

Ίσως παραξενευτείς αν σου πω πως 'ναι'.

Ίσως αυτή να είναι η διαφορά της (αγνής, παιδιάστικης) αγάπης από τον έρωτα...

Συγγνώμη αν σε πλήγωσα, δεν ήμουν πάντα έτσι...

ΒΚ

2009-06-08T23:36:00.008+03:00

Είναι ένα μέρος μαγικό, ένα μέρος που κάθε φορά που επισκέπτομαι δεν θέλω να φύγω, δεν λέω να ξεκολλήσω.

Θα φαντάζοταν κανείς ότι είναι κάπου μακρυά, χαμένο από τον κόσμο.

Κι όμως όχι, είναι δίπλα σου, δίπλα μου...
Μέσα στην καρδιά μου...

Δεν θα σου πω που είναι, δεν προδίδω τόσο εύκολα τα μυστικά μου!

Ρώτα με όμως, κι ίσως ... σε πάρω μαζί μου την επόμενη φορά...

chemenv

Άνθη...

2009-06-05T00:23:00.007+03:00

Μεθυστικά αρώματα-αναμνήσεις !

2009-04-14T11:11:00.006+03:00

Άνοιξη (ή και φθινόπωρο, κάθε εποχή), η φύση σου χαρίζει ότι πολυτιμότερο έχει.

Περπατάς στα σοκάκια της πολύβουης πόλης, ίσως ένα-δυο δρόμους μακρύτερα από την ταραχώδη κίνηση και ξάφνου κάτι σε σταματά. Δεν είναι μια από τις γνώριμες αισθήσεις σου, το φως ή ο ήχος, αλλά κάτι άλλο. Κάτι που αποδεικνύεται πιο δυνατό: μια οσμή.

Κοντοστέκεσαι και πισωπατάς, την ψάχνεις στο χώρο. Κλείνεις τα μάτια και μια λέξη πλημμυρίζει την σκέψη σου, μια μυρωδιά την όσφρησή σου: θεσπέσιο άρωμα! Ανθισμένες λεμονιές και πορτοκαλιές. Τι ευωδιά είναι αυτή!

Και τότε ξυπνούν και αναμνήσεις. Ίσως αυτές να είναι μια άλλη αίσθηση, μετά τις γνωστές πέντε ή την αμφιλεγόμενη έκτη. Αναμνήσεις, η έβδομη αίσθηση!

Αναμνήσεις που έχουν γεννηθεί την ίδια εποχή, κάτω από τις ίδιες ή κάποιες άλλες ανθισμένες πορτοκαλιές. Δεν έχει καμία σημασία, καμία διαφορά. Η φύση αναγεννάται και μαζί της όλοι φορούν ένα φωτεινότερο χαμόγελο.

Η πόλη έχει κυριευτεί από το ίδιο θεσπέσιο άρωμα και φέτος. Είναι λίγο πιο ανθρώπινη.

Άρωμα και Αναμνήσεις κυριεύουν και σένα. Και σε ξυπνούν.

Όλα δένουν. Και έχεις και αυτήν την αίσθηση...

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΡΕΝΟ

2009-03-05T01:42:00.006+02:00

Μετά από πολλά χρόνια ξαναταξίδευε με το τρένο...

Και όπως και την τελευταία φορά που είχε γίνει αυτό, τότε που πήγαινε από το Λειανοκλάδι στη Λάρισα στο σπίτι του πατέρα του αγαπημένου του φίλου, σε ένα χωριό λίγο πιο έξω, έτσι και σήμερα άρχισε να κρατά σημειώσεις...

Μπήκε λοιπόν στην αμαξοστοιχία intercity express και στρογγυλοκάθησε σε μια θέση -την 24- δίπλα στο παράθυρο περιμένοντας να έρθει δίπλα του καμιά 'θέα'. Αλλά που? Αντ'αυτής, ήρθε ένας χοντρομπαλάς του οποίου το εισητήριο, -της διπλανής θέσης, ήταν η αλήθεια- έγραφε όπως και το δικό του "θέση στο παράθυρο"! 'Και σήκω να κάτσω στο παράθυρο' και 'Για να δω τι λέει το εισητήριό σου' και ... "δεν μας χέζεις ρε φίλε?", σκέφτηκε και σηκώθηκε να του παραχωρήσει την θέση μιας και δεν ήθελε να τσακωθεί ενώ συνάμα συνειδητοποίησε πως στην εξωτερική θέση θα ήταν πολύ πιο άνετα.

Και να'ναι καλά ο χριστιανός, γιατί τότε την είδε: έναν ξανθό άγγελο να κάθεται διαγωνίως απέναντύ του. Άγγελος. Θλιμμένα ματάκια, σκέψη απασχολημένη και βλέμμα απλανές... "Α ρε φίλε της διπλανής θέσης" σκέφτηκε, "δικό σου το παράθυρο, το αξίζεις!!"

...

Τελικά δεν πρέπει να υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ταξιδεύεις και κυρίως με το τρένο!

...

Θυμήθηκε τότε που υπηρετούσε την θητεία του στο στρατό και είχε κατέβει στο χωριό του για να ψηφίσει και κατόπιν επέστρεψε με το τρένο. Είχε γνωρίσει και εκείνη την κοπελιά -με το σκυλάκι στην αγκαλιά- που ήταν φοιτήτρια και σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη. Είχανε κρατήσει μια επαφή...

Ο ανεπιθύμητος διπλανός του είχε ήδη βυθιστεί στον ύπνο και το τρένο είχε ξεκινήσει να μασάει 'κυριολεκτικά' τα χιλιόμετρα που χώριζαν την αρχή από το τέλος. Ο ίδιος έβαλε το κινητό του στη λειτουργία "walkman" και αυτό του χάρισε λίγες στιγμές μουσικής απόλαυσης.

Κρίμα όμως. Ο άγγελος έδειχνε πολύ στεναχωρημένος. Πιο στεναχωρημένος ίσως και από την Amy Winehouse, που του τραγουδούσε μελωδικά όσα και καταθλιπτικά 'Back to black'.

Συνέχισε να την κοιτάζει και το μυαλό του προσπαθούσε να θυμηθεί. Τό'φερε από δώ, το γύρισε από κεί, το ξαναζούπηξε σε μια γωνιά της σκέψης, και ξαφνικά ...

Ο ξανθός άγγελος του ταξιδιού έμοιαζε εκπληκτικά με την ερωμένη του Ούγγρου 'Άγγλου Ασθενή' στην ομόνυμη ταινία, Κριστίν Σκοτ Τόμας (και όχι με την Έμμα Τόμσον της οποίας το όνομα για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τις συνάψεις του, και τον κορόιδευε τόση ώρα στην αναζήτησή του για το όνομα που πραγματικά ζητούσε). Η ομοιότητα ήταν τόσο έντονη, και παρόλο που ήταν πιο νέα και δροσερή -και κατεπέκταση πολύ πιο όμορφη- αποφάσισε να την βαπτίσει Κριστίν! Έβαλε ταυτόχρονα άμεσο στόχο να μάθει το αληθινό της όνομα... Και έκλεισε την σκέψη του ευχαριστώντας νοερά "τον δικό του στο παράθυρο"!

Απαισιοδοξία: κάτι του έλεγε μέσα του ότι δεν θα μάθαινε το όνομα της.
"Ε, και? Δεν με πειράζει καθόλου", σκέφτηκε και διέγραψε την μαυρίλα σαν με μια μονοκοντηλιά.

Το λοιπόν, το αποφάσισε: την λένε Κριστίν ή ίσως Μαρία. Του φάνηκε πως το 'Μαρία' της πήγαινε, αφού αυτό ήταν και το πιο ωραίο όνομα. Έτσι του είχε πει κάποτε η μητέρα του. Και το πιο γλυκό, σκέφτηκε αυτός, αφού η "Κριστίν" του τρένου ήταν τόσο γλυκιά... Αν την έλεγαν Μαρία φυσικά!!

Καθόταν κατά την φορά της κίνησης του τρένου -την αντίθετη δηλαδή από αυτήν με την οποία ο ίδιος ήταν καθισμένος- και κοιτούσε έξω απο το παράθυρο. Κρατούσε το πηγούνι της με το αριστερό της χέρι και το βλέμα της χανόταν έξω...

...

Ο ύπνος της έδωσε δύο έντονα ροδισμένα μάγουλα που την έκαναν ακόμα πιο όμορφη.

...

Ήταν όμως πεπεισμένος: το όνομά της ήταν Κριστίν! Ή Μαρία!!

..

Είχαν πλησιάσει πλέον την Θεσσαλονίκη και έτσι για χαλάρωση, αφέθηκε στην μαγεία του ταξιδιού που τελείωνε:
Πριν πάρει το τρένο για την συμπρωτεύουσα, είχε κάνει έναν πολύ ωραίο περίπατο, απογευματινό -όπως οφείλει να είναι κάθε 'περίπατος' που θέλει να σέβεται τους περιπάτους και τους περιπατητές, ρομαντικούς μόνο- και σχεδόν ανοιξιάτικο. Η διαδρομή που είχε επιλέξει ήταν τυχαία. Περπάτησε από τον μικρό λοφάκο πάνω από το μετρό στον Αγιάννη μέχρι και τον 'ηλεκτρικό' στο Θησείο. Εκεί δίπλα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, στην πλακόστρωτη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ένιωσε όλη την δύναμη και την ομορφιά της ζωής που ανοίγοταν μπροστά του. Θέλησε να αναπνεύσει λίγη από εκείνη την δύναμη που ανέδιδε η δροσερή υγρασία του απογεύματος και έτσι κονταστάθηκε. Γύρισε το βλέμα του, και τα μάτια του άστραψαν. Θα τα κατάφερνε, τα είχε καταφέρει τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν...

Έβαλε γρήγορα γρήγορα το μικρό του σημειωματάριο μέσα στο σακίδιο του και έτρεξε να μάθει το αληθινό όνομα της Κριστίν, που είχε ήδη πατήσει Θεσσαλονίκη.

Το όμορφο ταξίδι του είχε μόλις ξεκινήσει.

Συμπαντικά Πυροτεχνήματα

2009-01-25T16:45:00.026+02:00

Συμπαντικά Πυροτεχνήματα

Τω καιρώ εκείνω, ο χώρος και ο χρόνος είχαν πραγματικά χάσει τη σημασία τους. Το σύμπαν είχε διασταλλεί τόσο πολύ που και να έλεγες κάποιος πόσο, δεν θα υπήρχε κάτι άλλο συγκρίσιμο για να το μετρήσει. Ο χρόνος πάλι, είχε κυλήσει τόσο μπροστά που η εποχή της μεγάλης έκρηξης ήταν σαν να μην είχε καν υπάρξει...

Και τότε άρχισαν. Τα συμπαντικά πυροτεχνήματα.

Αποσυντιθέμενες μελανές οπές, μάζας γαλαξιακού μεγέθους, εξέπεμπαν τεράστια ποσά ενέργειας, εξαφανιζόμενες ακόμα και αυτές στην ανυπαρξία, φωτίζοντας ένα παγωμένο και γέρικο σύμπαν.

Ήταν το τέλος;
Ένα φαντασμαγορικό τέλος για εκείνο το ανοικτό σύμπαν;

Όχι, ήταν ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο στα χείλη Εκείνου που το είχε δημιουργήσει.

Μπορεί κανείς να Του πει τίποτα;

---
Σημ. Το παρόν κείμενο το εμπνεύσθηκα έχοντας διαβάσει τις διαλέξεις του μεγάλου φυσικού επιστήμονα Freeman J.Dyson "TIME WITHOUT END: PHYSICS AND BIOLOGY IN AN OPEN UNIVERSE"  που παρουσιάσθηκαν υπό τον τίτλο οι "James Arthur Lectures on Time and its Mysteries" στο Πανεπιστήμιο της Ν.Υόρκης το φθινόπωρο του 1978. [05-05-06]

Σκέψεις και ήχοι στη νυχτιά που σβήνει...

2009-01-25T14:46:00.004+02:00

Το σαββατόβραδο σβήνει στα αυτιά μου αφήνοντας το γνωστό βούισμα από το κλαμπ. Ο συριγμός γίνεται όλο και πιο έντονος καθώς τριγυρνώ στα έρημα λόγω ώρας και επόχής σοκάκια της Πλάκας. Κυριολεκτικά η μόνη ψυχή "ζώσα" είμαι εγώ: το πλακόστρωτο είναι άδειο και -ευχαριστούμε κύριε Δήμαρχε- καθαρό!

5:45 και το σκοτάδι είναι βαρύ και πνικτό.

Ακριβώς στη νοτιοανατολική άκρη του βράχου της Ακροπόλεως βρίσκεται το μνημείο του Λυσικράτους. Μια άλλη εποχή αναμιγνύεται με την υγρασία και την σιγαλιά της ατμόσφαιρας. Τα φώτα στον Ιερό Βράχο έχουν σβήσει από ώρα, όχι όμως και το σφύριγμα στα αυτιά μου.

Προσπερνώ το σημείο γρήγορα, όχι εξαιτίας κάποιου φόβου μα κυρίως λόγω της νοσταλγίας των παλιών -καλών- καιρών που θέλοντας και μη, μου ξυπνά η περιοχή. [Και αν δεν είναι φόβος αυτό, ο φόβος της νοσταλγίας, τότε τί;] Πάντα η νοσταλγία αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση, δυστυχώς όχι στο στόμα μα στην καρδιά.

Ανηφορίζοντας την Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η υγρασία έχει κολλήσει στις πλάκες της οδού. Το δροσερό αεράκι που φυσά μου διώχνει τις προηγούμενες σκέψεις και κυρίως συμπκνώνει τις όμορφες στιγμές που ετοιμάζονται να αφήσουν την θέση τους γι'αυτές που θα'ρθούν...

Καλημέρα Αθήνα, καλημερά και σε σένα...

Ένα κορίτσι κοιτάζει τα άστρα ...

2009-01-12T18:19:00.007+02:00

Έχει πέσει πυκνό σκοτάδι, αλλά εκείνη δεν λέει να κλείσει μάτι. Θέλει να δει, να αισθανθεί, να γίνει ένα...

Από το μικρό της παράθυρό κοιτάζει κατά το βουνό. Η αχνή κορυφογραμμή του σχεδόν που φαίνεται, αλλά ο ουρανός από πάνω είναι ένα ποίημα.

Στέκει εκεί, εξερευνά αυτό το μοναδικό βασιλείο της νύχτας, το ουράνιο στερέωμα.

Παρατηρεί, καταγράφει με το μυαλό της τις εικόνες των αστεριών. Τα σχήματα που διαγράφονται και έχουν μυθολογικά ονόματα, μορφές που την ταξιδεύουν πίσω στην ιστορία μα και μπροστά στο χρόνο...

Δεν πρόκειται να αλλάξει τα χρόνια που θά 'ρθουν. Αν και αυτό το βράδυ δεν είναι παρά μια μικρή παιδούλα, αύριο, ύστερα από πολλά χρόνια, θα είναι πάλι εκεί, στο ίδιο ή σε κάποιο άλλο παράθυρο, να κοιτάζει τα στέρια...

Και να φωτίζει και αυτή με τις γνώσεις της.

Σούρουπο, όλα θαμπά.

2009-01-11T00:32:00.010+02:00

Ο ουρανός βαρυσυννεφιασμένος.
Το ίδιο και γω.

Όλα κυλάνε αργά.
Το ίδιο και οι σκέψεις μου.

Το μικρό φαναράκι μπαταρίας που μου χαρίζει λίγο φως -μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο- ξεθωριάζει κι αυτό.

Τι είναι ο έρωτας;
Μήπως είναι και αυτός σαν το φως από το φαναράκι...;

Δεν έχει καμία σημασία.

Σβήνω το φαναράκι και γράφω με το λιγοστό, θολό φώς του απογεύματος που αφήνουν να περάσει οι κουρτίνες.

Σούρουπο ...

Δεν μπορώ να σκεφτώ, ένα πέπλο έχει τυλίξει τα μάτια και την ψυχή μου.

Προσπαθώ να πάω παρακάτω, κι όμως είναι όλα τόσο σκοτεινά.

Και έξω και εντός μου...

Τώρα απ'έξω μπαίνει το 'ζεστό' φως από τα φώτα του δικτύου.

Το σούρουπο έσβησε...

Καλώς ήλθες σκοτάδι, καλώς ήλθες μοναξιά...

Καλή Χρονιά

2009-01-02T23:27:00.003+02:00

Καλή Χρονιά,

ΥΓΕΙΑ, χαρά, ευτυχία-ειρήνη το 2009 σε όλους!

ΤΑ ΠΡΩΤΑ (καλά) ΧΙΟΝΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

2008-12-22T23:02:00.016+02:00

Ναι λοιπόν, τα πρώτα καλά χιόνια αυτού του χειμώνα είναι γεγονός. Καλά χιόνια, όπως λέμε καλό κρύο, σαν αυτό δηλαδή που έκανε από προχθες Σάββατο -όταν επισκέφθηκα τους πρόποδες της Πάρνηθας, που "χιονονέριζε" ήδη- ή χθες, στην εορτάζουσα Αθήνα του κέντρου. Κρύο σαν αυτό που αρέσει σε όλους όσους αγαπούν το κρύο! Σαν και μένα δηλαδή, που δεν έχασα την ευκαιρία να "κρυώσω" και στο κέντρο, μα και στην κορυφή της Πάρνηθας προς το Παλιοχώρι, από όπου και η φωτογραφία.

Μακάρι, το κρύο να έχει συνέχεια, όπως και το χιόνι. Χιόνι που άλλοτε πέφτει ήρεμα και καλύπτει τα πάντα με ένα κατάλευκο πέπλο σιωπής και λευκάδας και άλλοτε βίαια παγώνοντας τα πάντα.

Νομίζω ότι χρειαζόμαστε πολύ χιόνι...

Σκέψεις

2008-12-22T02:24:00.004+02:00

** η ζωή είναι γεμάτη με παράθυρα, και μεις κάθε φορά είμαστε μόνο σε ένα από αυτά

** αυτό δεν σημαίνει πως κάποιον [δικός μας], που δεν τον βλέπουμε άλλο πια στο παράθυρό μας, δεν είναι σε κάποιο άλλο παράθυρο ...

Μην ανησυχείς για αυτά που μπορείς να αλλάξεις...

2008-12-19T14:30:00.003+02:00

Μην ανησυχείς
για αυτά που μπορείς να αλλάξεις.

Όλα τα άλλα,
απλά προσπέρασέ τα...

Η δυστυχισμένη άμμος

2008-11-15T12:43:00.009+02:00

Μια μικρή (και παλιά) ιστορία που ποτέ δεν φανταζόμασταν...

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας μικρός κόκκος άμμου. Περνούσε την ήσυχη ζωή του σε μια απόμερη μα όμορφη παραλία που είχε σχηματιστεί δίπλα στις απότομες ακτές μιας επαρχιακής περιοχής. Ο κόκκος είχε την δική του ιστορία:

...ο μπαμπάς του, ένας μεγάλος και δυνατός κόκκος άμμου καθόταν ένα πρωί στις όχθες του ποταμού και δέχοταν την θαλπωρή των ζεστών ακτίνων του ήλιου όταν έναν ξαφνικό ρεύμα νερού ώθησε σχεδόν δίπλα του μια μικρή και γυαλιστερή κοκκίδα-άμμου, όμορφη και ντροπαλή. Ο μπαμπάς-κόκκος έμεινε έκθαμβος: χρόνια κυλούσε από όχθη σε όχθη, είχε δεί πολλές κοκκίδες, αλλά αυτή που στέκοταν μπροστά του ήταν χάρμα οφθαλμών. Έβαλε τα δυνατά του να την κάνει να τον προσέξει, μα εκείνη τίποτα. Άδικος κόπος. Μέρες ολόκληρες κύλησαν μαζί με το νερό στο ποτάμι, μα ο μπαμπάς-κόκκος δεν κατάφερε ούτε να την πλησιάσει ούτε και να της κινήσει το ενδιαφέρον. Και καθώς οι μέρες έφεραν την άνοιξη, το ποτάμι φούσκωσε από τα χιόνια που έλιωναν ψηλά στα βουνά και σχημάτιζαν ρυάκια που συνέχιζαν την χαρούμενη και θορυβώδη ζωή τους ταξιδεύοντας προς τη θάλασσα. Ο μπαμπάς-κόκκος δέχτηκε πρώτος την ώθηση του κρύου νερού που τον έσπρωξε προς την μικρή του αγάπη. Εκείνη, που τόσες μέρες είχε καταλάβει τα αισθήματα που έτρεφε αυτός για την ίδια - τελικά οι προσπάθειές του είχαν πιάσει τόπο - αφέθηκε στο παιχνίδι του. Και καθώς το νερό ερχόταν ολοένα και πιο κρύο και αναζωογονητικό από πιο πάνω, ξεκίνησε ο ερωτικός χορός ανάμεσά τους. Κατρακύλισαν έτσι μαζί προς την θάλασσα, χτίζοντας την αγάπη τους.

Το ταξίδι κράτησε μέχρι τους πρώτους καλοκαιρινούς μήνες. Τα ορμητικά νερά του ποταμού είχαν χάσει πια την μεγάλη τους δύναμη και το νεαρό ζευγάρι των κόκκων άμμου εναποτέθηκε δίπλα στην απότομη παραλία... Ο μικρός κόκκος ήρθε στον κόσμο στις αρχές του φθινοπώρου...

Πολλές φορές η πλημμυρίδα τον ανέβαζε - λόγω του μικρού του βάρους - μέχρι τους όμοιούς του στην παραλία - οι γονείς του άλλοτε συμμετείχαν κι άλλοτε όχι μιας και ήταν αρκετά βαρύτεροι - και η άμπωτη δεν μπορούσε πάντα να τον ξαναβάλει στα κύματα...

Έτσι είχε γίνει και εκείνη την ημέρα που ακούστηκαν πέρα μακρυά, πάνω από την παραλία, αλλόκοτοι θόρυβοι να κατευθύνονται προς τα εκεί. Ο μικρός κόκκος τα έχασε: τι ήταν όλες αυτές οι φωνές, τα μαρσαρίσματα, οι κόρνες και εκείνος ο απαίσιος σε οσμή καπνός που έρχοταν από εκείνα τα αστραφτερά θηρία που είχαν πατήσει την παραλία και πολλούς από τους συντρόφους του; Τι γύρευαν, γιατί μάζευαν την άμμο και τους κόκκους της;

Ήταν οι άνθρωποι και τα μηχανικά δημιουργήματά τους.

Πριν βρει την απάντηση σ'αυτήν του την σκέψη αισθάνθηθηκε να αιωρείται στον αέρα μαζί με αμέτρητα άλλα ξαδέρφια του. Τον είχαν φορτώσει σε ένα από αυτά τα βρωμερά τέρατα που έλαμπαν σαν τον ήλιο. 'Ασχημη μέρα είχε ξημερώσει και για τους γονείς του, που δεν θα τον ξαναέβλεπαν ποτέ...

Άμμος, πυριτικά άλατα, μια πρώτη ύλη που για τον άνθρωπο έχει μικρή αξία μιας και είναι εύκολα αποκτήσιμη, μα ταυτοχρόνως έχει μεγάλη σημασία αφού από αυτήν φτιάχνεται το γυαλί και τόσα άλλα υλικά με βάση το πυρίτιο που αποτελούν το ορόσημο της καθημερινής μας ευδαιμονίας. Υπάρχουν όμως και κάποιες φορές που η άμμος χρησιμοποιείται - ύστερα από ένα απλό φιλτράρισμα - έτσι ακριβώς όπως είναι, ως άμμος: ως διακοσμητικό στοιχείο μα συνάμα και ως φορέας του βάρους της. Που; Μα φυσικά σε κάτι που όλοι έχουμε πάνω στα γραφεία μας: μια βάση για να κόβουμε ευκολότερα το σελοτέϊπ. Είναι σίγουρα πρισσότερο προφανές σε όσους από εμάς η τύχη το έφερε να έχουμε μια διάφανη τέτοια βάση. Όπως και σ'εμένα. Γι'αυτό, την επόμενη φορά που θα κόψετε ένα κομμάτι, θυμηθείτε ότι ίσως κάποιος από τους κόκκους άμμου που βλέπετε - ή δεν βλέπετε - είναι αυτός της ιστορίας μας. Ακόμα και αν δεν είναι εκεί, σίγουρα αυτή η βάση κρύβει μερικές χιλιάδες αντίστοιχες ιστορίες.

Με πολύ αγάπη...

2008-11-13T23:53:00.004+02:00

Κάθε φθινόπωρο,
όταν το δροσερό αεράκι θα μου χτυπά το πρόσωπο,
κι ο ήλιος θα χάνει ολοένα την δύναμη του,
εγώ θα την σκέφτομαι .

Θα είναι εκεί, χαμογελαστή και δυνατή,
αγαπημένη. Θα είναι ένα με τη μητέρα-φύση.
Το πρόσωπο της, αύρα ζωής και ευτυχίας.
Η πνοή της, το άρωμα των δέντρων όλου του δάσους.

Τα μαλλιά της θα ανεμίζουν.
Και εκείνη θα γελάει.

Έρχεται φθινόπωρο, είμαι ευτυχισμένος.