A dream...

A dream you dream alone is only a dream.
A dream you dream together is reality.

John Lennon

Ο δικός μου ΘΒ...

Πάνε πολλά χρόνια τώρα από εκείνο το απόγευμα, ίσως πάνω από 12. Ήταν η εποχή που είχα πάρει το πρώτο μου αμαξάκι και εκτός από την καθημερινή βόλτα μου στο Πανεπιστήμιο για μαθήματα και εργαστήρια, αλώνιζα γενικώς τους δρόμους.

Γυρίζοντας από τη σχολή ο δρόμος μου με έφερε στη Λεωφόρο Κηφισίας, στο ύψος των Ελληνορώσων. Προσπαθώντας λοιπόν να στρίψω από ένα στενό για να βγω στη λεωφόρο, τον είδα. Αεικίνητος όπως πάντα, με την δική του γνώριμη, καλοσυνάτη φυσιογνωμία. Ο αγαπημένος μου έλληνας ηθοποιός από την εποχή που μπορούσα να θυμηθώ. Προσπαθούσε να διασχίσει το μεγάλο δρόμο από ένα σημείο που όχι μόνο δεν υπήρχε διάβαση αλλά επιπλέον ήταν τοποθετημένο και τσιμεντένιο διαχωριστικό. Αλλά μιας και ήταν ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ -είχε διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα με τα πόδια ή με το ποδήλατό του, σε τόσες και τόσες ταινίες- δεν μπορούσε να πτοηθεί από αυτό [ήταν βέβαια και αρκετά ριψοκίνδυνος, μην ξεχνάμε και τη "στενή επαφή" που είχε με αμαξοστοιχία σε σιδηροδρομική διάβαση...].

Άνοιξα αμέσως το παράθυρο από το αυτοκινητάκι και του φώναξα: "Γεια σας Κύριε Θανάααση;".

Πώς μπορούσα να μη μιλήσω στον ένα και μοναδικό ΘΒ, έναν ΘΒ που αγαπούσε όλος ο κόσμος και γω το ίδιο; Και πώς αλλιώς να αποκαλέσεις έναν άνθρωπο που τον αισθανόσουν τον δικός σου άνθρωπο -που σε έκανε να γελάς και να κλαις με όσα βιώνε, που αντιμετώπιζε τις ίδιες δυσκολίες με όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας, και ίσως ακόμα περισσότερες, που σου μάθαινε με τον δικό του τρόπο την ιστορία αυτού του τόπου...- παρά με το μικρό του όνομα, με αυτό που όλοι τον ήξεραν. Κόμπιασα μια στιγμή, και έβαλα αυτό το 'Κύριε' μπροστά, αλλά ήταν για όλο το σεβασμό που του άρμοζε.

Εκείνος, γυρίζοντας εν κινήση, κλασικός ΘΒ, μου απάντησε: " Γειά σου παιδίιιιιιι μουουου"!

Ναι, ο μεγάλος ΘΒ, μου είχε απαντήσει και μάλιστα με το γνώριμο τρόπο του!

Αυτός, ο μεγάλος, ο αληθινός άνθρωπος. Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ και κυρίως άξιζε πολύ...

Κύριε Θανάση, ας είσαι καλά εκεί που είσαι...

--------- --------- ---------
Ο ΘΒ μπορεί να "έφυγε" αλλά είναι πάντα εδώ. Δίπλα σε όλους όσους τον χρειάζονται και τον αγαπούν. Δίπλα σε όλους όσους χρειάζονται λίγο αγνό γέλιο στην ψυχή τους. Ίσως να είναι ακόμα πιο κοντά από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από τις ταινίες του και μπορεί να μας συντροφεύει κάθε στιγμή. Ίσως αν καμιά φορά κάνουμε αυτό που ο ίδιος είχει πει ως "φανερός πράκτωρ ΘΒ 000" στο τέλος εκείνης της ταινίας, να παίρνουμε λίγο από την 'ευχή' του και την καλοσύνη του.
--------- --------- ---------

Για τον φίλο Tao...

τον αληθινό Μαχητή.

Τώρα είσαι ελεύθερος...

Άλλη μια μέρα πέρασε...

Bobyleva Galina http://www.outdoor-photos.com/photographer/259846/

Άλλη μια μέρα πέρασε.
Πράσινη μελάνη σε κίτρινο χαρτί.


Τρώω μια πλάκα σοκολάτας. Έξω πέφτει μια ψιλή, παγερή βροχή.


Νύχτα, το σκοτάδι είναι παντού, ακόμα και κάτω από τις 'δημοτικές' λάμπες, δίπλα στα πεύκα και τις νερατζιές.


Κόβω την σοκολάτα σε μικρές μπουκιές,
Είμαι μόνος αλλά τόσο ... Τόσο τι;
Τι είναι αυτό το κείμενο; Αλήθεια ή φαντασία;


Πριν από λίγο περπατούσα μέσα σε αυτό το ψιλόβροχο. Σκεφτόμουν πως σε λίγο θα'μουν σπίτι, πως θά τρωγα λίγη σοκολάτα και θα έπεφτα για ύπνο. Έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς την επομένη. Δηλαδή σε μερικές ώρες. Είχα αποφασίσει ποιος ήμουν και τι ήθελα να κάνω. Θα τα παρατούσα όλα: οικογένεια, φίλους, δουλειά. Θα γέμιζα την τσάντα με ένα μπλοκ, το πράσινο μολύβι και δυο πλάκες σοκολάτα. Θά παιρνα μαζί και το βιβλίο. Η τσάντα στον ώμο, μαζί με την φωτογραφική. Τα τετρακόσια κυβικά της μηχανής μου ήταν υπεραρκετά. Με τα λεφτά που είχα σηκώσει, θα είχα κάυσιμο για πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα. Διάθεση για πιο πολλά... Το κρύο και ο άερας θα ήταν οι σύντροφοί μου. Εμπειρίες στο μακρύ δρόμο και στο χαρτί. 


Κάποιοι θα έκαναν πολύ καιρό να με ξανακούσουν. Οι άλλοι απλά δεν με ξέρουν.


Έσβησα το φως και άφησα το κίτρινο φύλλο να γλιστρήσει από τα χέρια μου. Έπρεπε να σηκωθώ πριν χαράξει...

The time is approaching to ...

chemenv@

Τα περιστέρια έχουνε ψυχή...

 

http://thethreewishes.files.wordpress.com/2010/05/peristeri1.jpg

Τα περιστέρια είναι πολύ παράξενα όντα. Συνήθως σε αφήνουν να τα πλησιάσεις αρκετά αλλά μετά, με αυτήν την δύναμη των πουλιών, κάνουν 'φτερά'. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που αδυνατούν... Και είναι το βλέμα τους αυτό που τα κάνει λίγο πιο διαφορετικά από τα υπόλοιπα πετούμενα τ'ουρανού.

Κέντρο Αθήνας, μήνας Μάιος και η ζέστη δεν έχει -ευτυχώς- καταφτάσει. Φορτωμένος με κάποια ψώνια, προσπαθώ να μην αγκομαχώ επιστρέφοντας προς το σπίτι. Το βλέμμα καρφωμένο στο πλακόστρωτο και η ανάβαση δύσκολη. Και να, εκεί, στην εσοχή που δημιουργείται μεταξύ του τοίχου μιας πολυκατοικίας και της βιτρίνας ενός καταστήματος, ένα περιστέρι. Δεν έχει την γνωστή 'σπιρτάδα' στην όψη που συνήθως ακολουθεί όλα τα φτερωτά πλάσματα που έχουν την τόλμη να ζουν δίπλα σε αυτό το τέρας που το λεν'άνθρωπο. Κοιτάζω καλύτερα: τα φτερά του είναι στραπατσαρισμένα. Δεν μαζεύουν στην ράχη του ούτε κλείνουν επαρκώς στα πλευρά του, στη γνώριμη εικόνα που μας έχουν συνηθίσει. Κάποιο ατύχημα έριξε αυτό το περιστέρι στην σκιερή εκείνη γωνιά...

Αυτό όμως που με μαγνητίζει πιο πολύ, δεν είναι η σπασμένη φτερούγα, αλλά το βλέμμα του ζωντανού. Ένα βλέμμα από ένα σχεδόν άλλαλο πλάσμα που εκπέμπει όμως δυνατά το ακόλουθο μήνυμα: "δεν μπορώ να πετάξω, η μοίρα μου είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη... μια γάτα, ένα αυτοκίνητο... ξέρω δεν μπορείς να με βοηθήσεις, δεν μπορώ να σου ξεφύγω και δεν θα το κάνω... κάθε αρχή έχει πάντα ένα τέλος..."

Το περιστέρι στα κλάσματα του δευτερολέπτου που η αναπάντεχη συνάντησή μας, διασταύρωσε τα βλέμματά μας, πρόλαβε να μου μεταδώσει όλα όσα προηγήθηκαν. Απαισιόδοξο μήνυμα; Ίσως. Κι όμως, τόσο μα τόσο αληθινό.

Το πιο πιθανό είναι ότι τώρα, τη στιγμή αυτή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, το περιστέρι δεν είναι πια εδώ. Η ψυχή του όμως θα πλανάται στους δρόμους της Αθήνας όπως και το βλέμμα του στις σκέψεις μου...

Η ζωή είναι (και) αλλού...

Salvador Dali, Sugar Sphinx, 1933

1997,
Διαβάζω το "Η ζωή είναι αλλού" του μεγάλου Τσέχου Μίλαν Κούντερα.

2010,
Ήρθε η ώρα να το ξαναδιαβάσω,
μα και να θυμηθώ αυτό που είχα τότε σημειώσει:

"Αν τό ποίημα είναι πραγματικό ποίημα πρέπει νά διαβαστεί κι από κάποιον άλλο.
μόνο τότε θ' αποδείξει πώς δέν είναι κρυπτογραφικό ημερολόγιο, πώς μπορεί νά ζήσει τή δική του ζωή ανεξάρτητα απ' αυτόν πού τό έχει γράψει." [εκδ.Όδυσσέας, μετάφραση από τα τσέχικα: Αντρέας Τσάκαλης]

Ναι αγαπητοί μου, το ποίημα δεν είναι ημερολόγιο εν κρυπτώ...


Στα ποιήματα λοιπόν...